Teşekkürler:) Gününüz güzel olsun. Saygımla.

Net..

Teşekkürler. Kullandığımda sizi de anarım mutlaka.

Ah, evettttt, hayatın, klavyenin, çakıl taşlarının bir bildiği olduğuna iman etmiş biriyim:)
“Keyifle okumanız” da harika. Çokkk sevindim. Böyle kavisler mutlu ediyor insanı. Selamlar, saygılar. İçtenlikle.

Güle güle kullan 🙂

Harikulade:) Hem anoloji hem de nesnel gerçeklik olarak. Kapıp çaldım:) Saygımla.

Klavye bile bazen bizden daha çok biliyor gibi bizi 🙂 Vardır bir bildiği elbet.
Siz de sağöolun. Sevgiler. Çok güzel bir yazıydı, çok keyifle okudum. Hatta iki kere okudum. ????

Küçük pirelerin üzerinde daha küçük teler diyince; Şey geldi aklıma, karınca topluluğunun üzerine parmağını yukardan koyduğunızda, karıncalar bunu farketmez, algılayamaz ve etrafından döner yollarına devam edermiş. Bizlerde karınca toplulukları gbi, bulunduğumuz ortama konmuş bir parmağın farkında olmadan, etrafından dönüp duruyor gibiyiz sanki. Ve onun üzerinde bir tık daha büyüğü ve bu şekilde sonsuza dek süren bir devinim gibi.

Of ya… Bir anda uçtu gitti yanıtım, daha yazacaklarım vardı. Neyse, bir bildiği vardır.

Çok teşekkür ediyorum. Sağ olun var olun. Katkınız, kattıklarınız için müteşekkirim. Saygımla.

Aslında ölçek farkı dışında bir damla su ile okyanus arasında bir fark yok. Fraktal yapılanmalar üzerine teoriler geliştirmiş Amerikalı bilim insanı ve matematikçi Benoît B. Mandelbrot, Jonathan Swift’ten şu alıntıyı yapmayı çok seviyordu: “Küçük pirenin üzerinde/ Daha küçük pireler görüyor doğa bilimci,/ Bu küçük pirelerden besleniyor daha da küçükleri/ Ve sonsuza dek sürüyor bu pirelenme süreci.”