Erimekte şimdi zaman ve dokunuyor bana
Madeni ve net bir saat vuruşuyla: titriyor duyularım. Hissediyorum: yapabilirim ve yakalıyorum saydamlaşan günü.

Belki küçük bir yelkene böyle baktım. Renkler harika.

Harikuladesiniz????????????

Yoksa dokundun mu kuşlara????

Of ya ???? “… dalda kuş var dokunmasın dedi annemin elleri…” Müthiş. Titreyip ürperdim şelaleyi sezince titreyip ürperen bir damla su gibi. Teşekkürler. Başka ne bilirim????

…

Şöyle bir bakıldığında bile, 80’den sonra Türk şiirinin ka’ale, çerçeveye alınabilecek bir isim çıkarmadığı, çıkaramadığı hemen görülecektir. Kibirli, buyurgan, zorba, baskıcı düzenin son zamanlarda herhangi bir şairi tehdit olarak görüp ciddiye aldığını bilen, gören, işiten var mı? Yoktur. Çünkü direnen, “var olmanın dayanılmaz hafifliği”ne karşı çıkan, bu ‘satha’ yayılan bir şair yok. Şiirin, başlı başına bir “reddiye” olduğunu unutmuş görünüyor şairler, ‘imgeveleyip’ duruyorlar işte. Sözüm ona sanat yapıyor, ‘iç’lerini döküyor, sayıklıyorlar. Bu ‘iç’ de ne menem bir şeyse, gören, işiten, ona dokunan birileri var mıdır, bilmiyorum, ama ben görmedim, işitmedim, dokunmadım.

Nazım Hikmet’i, “onun tetiklediği 40 Kuşağı”nı ve kısmen de İkinci Yeni’yi bir kenara koyarsak, Türk şiirinin yeni bir şiir oluşturamadığını, yaratamadığını söylemek mümkün. Yeni olmak isterken şiir olmaktan çıkmış, şiir olma niteliklerini yitirmiştir. Dolayısıyla şiir olma özelliklerini yitirmiş metinlere şiir diyemeyeceğimiz için bu ‘şeylerin’ şiir bağlamında yeniliğinden de söz edemeyiz.

Elbette tartışmaya açık yazdıklarım. Takdir hiç kuşkusuz sizin.

Asıl ben teşekkür ediyorum. Yaşayın, şiir dolaşımdır. “Fareler ve insanlar” dolaşımdır. Başımızın üzerinde yeriniz var. Saygımla.

Fareler ve insanlar, oradayım.

Teşekkürler.