Gitmek alacalı ve sıracalı çiçek yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu
Yeryüzü Yeniği, Zımba Kitap, 2013.

Başta her şey bütündü
annemin memeleri, gökyüzü, kuşlar.

Uzay-zaman kafesinin bir yerinde, dünya denilen tümsekte, şöyle kalp irisi bir mana taneciği bulabilir miyim diye eşelendiğimdir

-Hisseden ve hissetmeyen tüm varlıkların huzurunda

Ah, gece, gündüzün; gündüz, gecenin güzel annesidir.

Doğumdan daha ölümcül, ölümden daha doğumcul bir kaçış çizgisi var mı, yok.

İlgisizdir yeryüzü, “Saman köpekleri”nden başka bir şey değilsin onun gözünde, aldırmaz gözyaşlarına, ama ben yine de balinalar gibi ağlıyorum hiçin hiçin.

Aha işte bahçenin başına dinelmiş
şiir şiir zerdali veriyor
o zerdali ağacı hakkında zerdali ağacıdır dünya
sardunyalar hakkında sardunya
kuşlar hakkında kuş.

Doğumu uzun süren şeylerin, örneğin çakıl taşlarının, kayalıkların, impatorlukların, ideolojilerin, dinlerin, yıldızların ölümü, yani hayatları uzun sürer. Ne kadar katı, sert ve hareketsiz görünürlerse görünsünler her şey akıştır ve için için, dışın dışın akışa döndürülür.

Ulu bir er idi Rimbaud
varmağla, bitmeğle işi olmayan
“fru fru eden yıldızların” etrafında dönende
Habeşistan diye küheylanına atlayıp ummana açılanda.

Ölü ya da diri dünyaya gömülüyüz.

Mart çiçekleri…”Solacağı halde açan çiçekler kahramandır” — Uluer Aydoğdu ile birlikte.

• • Eskiyi özledim mektup yazıyor mektup yazmayı özledim eski
    yazıyorum. Biliyorum, yarın bir ormanda uğuldayacağım
    coşkuyla. Şimdi eğrelti otu olanlar kesmeye gelecekler o gün beni.
    Ne yapayım, gider kurulurum ferah bir salona. Fena mı masa
    olmak hani şairin üzerine ha babam bir şeyler koyduğu. Uzanıp
    sonsuzluğu koyduğunda iç geçirdiğim ya da bir demet papatya
    bırakıldığında sağa sola salınarak seni hatırladığım. Fotoğraflar: Hülya Özel Aydoğdu

Saçlarım el istiyor/ senin ellerin de saç istiyorsa tabii/ bir alacalık yaratabiliriz bundan/ bir sürü sıracalı günlerimiz olur.

Günlük/Anılar/31 Mart 2015-2014 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

"Gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?"

Mehmet Güreli/Kimse Bilmez pic.twitter.com/djmhtMox4R

— Uluer Aydoğdu/Yeryüzü Yeniği (@ulueraydogdu) October 23, 2023

Kınalı ayakları görünce ah etmeyen üzüm gibi şaraba yürümeli durmadan yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Bir damla suyun okyanus gibi davrandığını görmüyor kimse
damlanın içinde daha küçük damlalar var oysa
bu küçük damlaların içinde de daha küçükleri
ve sonsuza dek sürüyor bu damla içinde damla olma hali
ah, ne aleni çılgınlık öyle
solucan delikleri taşır ceplerinde kuşlar
bir de bakmışsın pırrr
zarlar yuvarlanıyor, zarlar gelmedi daha
armağan sayalım bunu hiç yoktan
bir ıslık tutturup, bir masal tutturup, bir gelecek
gidelim
kalbim alacalıdır
kalbimde zorbalığa karşı nüktedan Sidikli Kontes oturur
durmayarak durma ilmi tahsil etmekle meşgul birisiyim ben
onlardan sor beni
arasız devrim diyor kırlangıçlar.

foto: Hülya Özel Aydoğdu

solucan delikleri taşır ceplerinde kuşlar yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Uluer’in,  Pen-Ek Rataranuang[1]’a, Beyninden Vurulmuş, tepetaklak yazdığı mektuptur

Mutlubaharlarevi, Şubat 2015, İzmir

-Karaokeyi severim, ağaçları ve perileri.

Sevgili Pen,

sana rastladım

rastlamak kapıp çalmak demektir buralarda

seni kaptım, seni çaldım

hayatın bir bildiği olmalı

beynimden vurup

basbayağı büktün beni, evirildim

alacalandı mı üzüm durmaz yürür şaraba

sonrası şiir kerim

savrulup sürüklenen bir rüyaya koyuldum, bir nehre.

Evrendeki Son Yaşam, kalecik karamdır, öküzgözüm.

Kızılırmağı bilir misin

varmayı bilmez abdalın biridir

onun kalbinden ne geçiyorsa Pen

yoldan çıkmalar, burgaçlar, tarifesiz seferler

Hayalet Dalgaları’nın kalbinden de onlar geçiyor

kertenkelelerin kanununda ne varsa

durmayarak durmak, bunun üslubu, bunun renkleri

Kenji’nin kanununda da var

işin şarap damıtmak senin

kalpleri sulamak

aşağıları yukarılayıp yukarıları aşağılamak

bu bir raks, bu bir gökyüzü kayığı

belki de bir tilt makinesidir

gördüm

gökyüzü eşrafından Kıristofer

bir büyük ormanda yaşayan karatavuğun teki de diyebiliriz pekala

uyuklayan taşı toprağı alıp bir güzel çiğnemiş kalbiyle

şıra yapmış

hayatın yanağına gamze yapmış

alaycı tebessüm anıtı kasvetin ortasına

bıraktığı lezzeti

Evrenin Sonundaki Restoran’[2]da

Büyük Çöküş’[3]ü seyrettiğimdeki lezzetle kıyaslayabilirim belki.

Tul, demokrasinin bittiği yerde esaslı bir yumruk, of

ete sevdalı canım bir bıçak, of

şiir hızında bir kurşun

kimi zaman böyle anlaşırız birbirimizle

öyle değil mi sevgili Pen!

Bozunup gidiyoruz

savrulup gidiyoruz

sürüklenip

yaprağın bir bildiği olmalı

gidip yaprağa, ağaca, rüzgara sormalı

bir şey ne kadar ihtimalsizse

o kadar üryandır, o kadar abası yanık

ve yapamayacağı şey yoktur tıpkı hayat gibi

ummanda, o bir damla suda yüzüyorlar işte

senin şu tatlı Noi, sonra onun kardeşi Nid

burada kalmak tehlikeli ve yasaktır diye bir oluş emre sarılı

alacalı ve sıracalı bir memleketimiz var kaburgalarımızın altında Pen

at, at olmanın

fil, fil olmanın

insan, insan olmanın mağlubu

çünkü nehirdir varoluş

dağları söküp söküp harman yerine taşır

çünkü yeniden, yeniden karılıyoruz

çünkü bu gitmelerimiz yarın gelmek olacak

tutku der kimileri buna, oyun der, yaşama uğraşı

ipini kopartmış bir uçurtma[4] ise şöyle diyecektir bize

ölümün tersi doğum değil

ihtirastır, adamım, safkan bir at.

Ben seninle ilerilere gittim, uçlara, hayatın bildiğine

rüzgarda dal budak salmaları, kökleşip yerleşmeleri göremezsin

ben rüzgara

kırlangıçlar çığırdı

ben o göğe gittim

büyük bir ırmakta yıkandım hep ilk defa

dünya tek parça bir bütünken konuşmaya ihtiyacı yoktur sevgili Pen

ne zaman bir yerimiz ağrır

orası konuşmaya başlamıştır

ben o dile

kainatın ağrıyan yeri insana gittim

zarlar yuvarlanıyor henüz, zarlar gelmedi

dişleyip dişlenmeye

kimi zaman birisiyle iletişim kurabilmenin tek yolu onu öldürmektir, diyor Kapote, bak

bukalemunlar için müziğe[5] gittim

şiir yazabileceğime yumruk atabilmek isterdim, diyen gökçenur[6] bir şaire

yapıp ettiğimiz dünya karışmış havaya, suya yapıp ediyor bizi

o diyalektiğe gittim ben

senalar olsun çam ağacının hışırtısına, elmanın çekirdeğine.

Pen,

zihin, bilinç ve göz arasında kapalı gişe birer film olan hayatlarımız

dünya hakkında birer dünya olan çığlıklardır tıpkı filmlerin gibi

ölümden daha doğumcul

doğumdan daha ölümcül bir film var mıdır, yok

herkes toplasın bakalım iç açılarını

bir sığırcık ediyor mu acaba

biz, icabında kuş

icabında kuark yıldızın birinde

biz, bir var, bir yok

biz, aşk, kavga ve elveda!

Mahsus şiir eder gözlerinden öperim, sevgili Pen.

CazKedisi, Nisan-Mayıs-Haziran 2015, İzmir.

[1] Taylandlı yönetmen. Beyninden Vurulmuş, Evrendeki Son Yaşam, Hayalet Dalgaları, Orman Perisi filmlerinden bazıları. Christopher (Doyle),  Evrendeki Son Yaşam filminin görüntü yönetmeni. Kenji, Noi ve Nid, Evrendeki Son Yaşam filminin kişileri.

[2] Douglas Adams’ın Otostopçunun Galaksi Rehberi serisinin ikinci kitabı, 1980.

[3] Big Bang’in (Büyük Patlama) tersi, Big Crunch ( Büyük Çöküş).

[4] Tennyse Williams.

[5] Bukalemunlar İçin Müzik, Truman Capote, Remzi Kitabevi, 1990.

[6] Gökçenur Ç.

Uluer’in, Pen-Ek Rataranuang’a, Beyninden Vurulmuş, tepetaklak yazdığı mektuptur yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Göğe şiir ve cüret dayamış ısrarım ben 

gelecek güzel günlerin hiç buhranı 

karanlığa kızmadan aydınlığa sevinmenin şekli şemalı 

alacalı ve sıracalı bir memleketim var kaburgalarımın altında 

çilliplopom, çilliplopom.

Çilliplopom, çilliplopom yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Gelip geçmek var ya gelip geçmek
o sıracalı, o alacalı at var ediyor seni, yokluğun
varlık demek, bir koşu gelip ağrımak
gördün, kalp için için ağrıyor, et dışın dışın
şimdi, burada uzaylaşırken zaman
dünya senden geçiyor harala gürele
sen dünyadan
sinen ne varsa toprağa
topraktan sana sinmiş
-ah, o kokular
ah, sevgilinin o buğulu nefesi
alacakaranlıkta öten ilk kuş
yerinde duramayışın ise sulardan olmalı
bu acayip sevmeler, donkişotlukların
ah buhar olup gidişi gençliğinin
türküleri, Evreşe yolları dar, çıkmaz sokaklı isyanları
kertenkeleler sonra, çökelti kayaları, aşklar
ah, gözlerini şiir açıp beklediğin devrim
annen doğurarak öldürdü seni.

Teslim almışlar işte, çevirmişler, kuşatmışlar
şehirler, evler, uykular koymuşlar içine
oyunlar, göğe bakmalar
dalgalanıyorsun velhasıl
havaya, ateşe, suya bulaşıyorsun
geçip gitmenin tadı damağında
şiir batımları var sonra, aşk doğumları,
ağrı üzerleri ol yanında biten kızıllıklar
dışarıdan bakılınca çoktan bitmiş
ne yana dönsen içten böyle ayarlı
annen doğurarak öldürdü seni.

Aşındıran dalgalar kuarklardan yapılmış
bir de karanlık madde zamandan
taşları ufalayan yağmurlar keza öyle
öpmeye doyamadığın tenler
kuşlar, özgür sandığın
değil mi ki kaçacağın bir yer yok
buradasın, buz gibi
ormanlar gibi, tepeler, vadiler
öfken buna
annen doğurarak öldürdü seni.

Ah, uyanıp kalışın
hele bir uyanıp kalmaya görün
yavaş yavaş ve hızlı hızlı
cennet biter, çocukluk biter
ah, o yekpare bütün
annen öldürerek doğurdu seni.

(Yeryüzü Yeniği, Zımba Kitap, Bursa, 2013.)

Ah yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Fikret Otyam, bir Urfa türküsünde “Başımıza geleni/Romana yazak” dendiğini söylüyor. Ben de kâinatın ağrıyan yeri insan, doğru kuşlar neden yanlış uçmaz, uyuklayan kayalıklar raks eden kaostur, bunları şiire yazam dedim.

Alacalandı mı üzüm durmaz yürür şaraba

sonrası mı şiir kerim.

Yeryüzü Yeniği yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.