Seni seviyorum diyorum ya sevgilim
ummanı sezince titreyip ürperen zerreden söz ediyorum
kuşlardan
yanakları al al olmuş şiirlerden
başka neyim var ki.

Ortası vardır insanın en ortası, hıncahınç direniş.

Ben sana bir şiir okuduğumda sen de bana bir şiir okursun. Hobaaa… Potlatch!

Hiç kimsenin dışarıda kalmasına gerek olmayan yuvarlak masadır potlatch. Bir anda dünya değişir, buralar aşklık olur, şiirlik olur, dostluk olur, bak keyfine.

Ulu bir erdi Rimbaud
varmağla bitmeğle işi olmayan
“fru fru eden yıldızların” etrafında dönende
Habeşistan diye doludizgin atına atlayıp ummana açılanda
Eliz, 2019.

İmlasızlık da denilebilir kuşların uçuşuna.

dirim ölümün
ölüm dirimin güzel annesidir
aynı şiirin iki kıtası

“İnsan zihinden daha hızlı ise kadın yüreği vardır”, diye ünlüyor Kazanackis, Günaha Son Çağrı’da. Kazanackis’in böyle bir dolu varoluş açıcı şurubu var. Peki, bu “insan zihninden daha hızlı yüreklerin”  farkında mısınız? Soru bu ve önemli. Farkındalık, fark yaratacak olan bu. Buradayım.

Yunus’ta yunmuşluğum var benim

Rüzgar
tarifesiz seferlere anne, o hüzünlü gar
hep “martı kuşu” kokar
içlidir türküler buradan ta Rumeli’ye kadar
alını da kuşan morunu da
hiç bitmez çünkü ne vuslat ne hicran.

Oyalanma, kuzey rüzgarı kapıda
bir yudum daha al rakıdan
şerbetlensin için, kişnesin
“edalım” de o kırlangıca
dalım de, alım
“senin yüzünden bu hâlim”.

Ortası vardır insanın en ortası, hıncahınç direniş yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Dirim ile ölüm yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Dünyadan gelen dünyaya gider. Dünyalıyız. Ölüyken de diriyken de dünyaya gömülü. Ölüm ve dirim iki kırılgan, yani yüzde yüz, mutlak olmayan uğrak yeridir, iki doğurgan rahim, matris. Baharı karşı konulmaz kılan bir enerji biriktirir doğa, kışın.

Diriyken de, ölüyken de dünyaya gömülüyüz yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Frijot Capra’nın Fiziğin Tao’su (Fritjof Capra, Türkçesi: Kaan H. Ökten, Arıtan Yayınevi, İstanbul, 1991) adlı kitabının alt başlığı ilginçtir: Şiva’nın Raksı.  Atom altı parçacıkların dansını Hint tanrısı Şiva’nın raksına benzeten Capra’nın, öncesinde yazdığı Şiva‘nın Raksı, adlı makalesinden çıkmıştır bu kitap (Yeni Bir Düşünce, Fritjof Capra, Türkçesi: Mustafa Armağan, Ağaç Yayıncılık, İstanbul, 1992). Dansla kaos arasında doğrudan bir ilişki kurulabilir mi bilmiyorum ama Prigogine’den yola çıkarak dengedeyken kör olan maddenin uzak dengede uyanıp yakın / uzak çevresiyle dayanışmalara, işbirliğine giriştiğini biliyoruz. Ve burada bir düzen kırılması söz konusudur. Dengedeyken gerilen düzen büyük bir patlamayla (Big Bang) yayılıp dağılmaya başlar ki bu duruma uzak denge ya da kaos deriz.  

Diğer yandan Kaostan Düzene’de Weber, Prigogine’ye “Şimdi bilim, Şiva’nın dansıyla sembolize edilebilir mi?”, diye sorar. Prigogine, “Evet, Hintli bir arkadaşımdan, Şiva’nın bir elinde bir müzik aletini, bir davulu; diğerinde ise bir alevi tuttuğunu duymuştum. Alev, yok etme; davul ise yaratmadır. Ruh, hem yok etmeyi hem de yaratmayı birleştiriyor”, diye cevap verir. Weber’in, Lama Goinda gibi Budist bilim insanlarından aktardığı üzere “… Şiva’nın dönüştürmeci kozmolojideki dinamik prensip olarak algılanmasıyla” Prigogine ve Stengers’in “kaostan düzen doğar” şeklindeki yaratıcı kâinatının birbirinden çok da uzak olmadığını söylemek mümkün.

Valery’nin dediği gibi “zaman inşadır”. Burada ilginç bir bilgi verebiliriz: Doğumları, yani inşaları uzun süren şeylerin ölümleri de uzun sürer. Bu şeyler görece olarak katı, sert ve hareketsiz görünen şeylerdir. Bir başka deyişle düzenli, dengede şeylerden, nesnelerden, bedenlerden söz ediyoruz. Örneğin dağlar, kayalıklar. Ancak dışın dışın olmasa da için için gıvışdayıp raks ettiklerini söyleyebiliriz. Şunu söylemeye çalışıyorum: Düzen ile kaos iç içedir. Mutlak, yüzde yüz bir düzen olmadığı gibi mutlak, yüzde yüz kaos da yoktur. Mutlak bir denge, yüzde yüz bir denge olsaydı hiçbir şey olmazdı, olmazdım, olmazdınız. Düzen kaosa bükülürken kaostan da düzen doğar. Şu anda kendi bedenlerimiz dahil etrafımızda gördüğümüz, işittiğimiz, dokunduğumuz, kokusunu içine çekip yediğimiz içtiğimiz her şey, her nesne dengedeyken gerilen enerjinin devasa bir tazyikle boşalıp yayılmasının, dağılmasının ürünü. Yukarıda demiştik Big Bang (Büyük Patlama) diye. Böyle denmesinin nedeni baştaki tazyikin şiddetinden dolayı. Değilse patlayan bir şey falan yok. Belki, ‘baharı karşı konulmaz kılan bir enerji biriktirir doğa, kışın’ dersem daha iyi anlaşılır. Ah, evet “ayların en zalimi” bu yüzden “Nisan”dır. Bana ne diyemezsin! Uyanıp ayağa kalkar, yani dirilirsin. Aha işte küçük bir büyük patlama.      

Parsifal’da ne deniyordu: “Zaman, burada uzaylaşıyor”.

Kaostan düzen doğar yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Çilliplopom Diyarı

Biz burada, yok’u akla getireceği için hiçbir şeye var demeyiz.

Biz burada, kötülüğü var edeceği için hiçbir şeye iyi demeyiz.

Biz burada, önemsize işaret edeceği için hiçbir şeye önemli demeyiz.

Biz burada her şeyi birbirine bağlayan ortak kalıpla ilgiliyiz. Ve bu kalıp uyarınca karmaşıklaştıkça daha çok, daha çok bağlanıyoruz birbirimize.

Kötülüğü mü yok etmek istiyorsun, iyiliği ortadan kaldır. İskambil kağıtları kulesidir bu! İkilikler üzerinden yükselip yapılanan. Ancak kağıtlardan bir tanesini aradan çekersem kule kendiliğinden yıkılır.

Şu bilinmeli: Birbirini ‘dışarılayan’ her şey aslında birbirini buyur edip içeriye alıyor, yani içeriliyor. Bu yüzden mutlak, yüzde yüz bir varlık/yokluk, ölüm/dirim, kış/bahar, düzen/kaos, uyku/uyanıklık, denge/uzak denge yok. Mutlak, yüzde yüz diye bir şey olsaydı hiçbir şey olmazdı.

Biz burada, yok’u akla getireceği için hiçbir şeye var demeyiz yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.