-Hisseden ve hissetmeyen tüm varlıkların huzurunda

Ah, gece, gündüzün; gündüz, gecenin güzel annesidir.

Doğumdan daha ölümcül, ölümden daha doğumcul bir kaçış çizgisi var mı, yok.

İlgisizdir yeryüzü, “Saman köpekleri”nden başka bir şey değilsin onun gözünde, aldırmaz gözyaşlarına, ama ben yine de balinalar gibi ağlıyorum hiçin hiçin.

Aha işte bahçenin başına dinelmiş
şiir şiir zerdali veriyor
o zerdali ağacı hakkında zerdali ağacıdır dünya
sardunyalar hakkında sardunya
kuşlar hakkında kuş.

Doğumu uzun süren şeylerin, örneğin çakıl taşlarının, kayalıkların, impatorlukların, ideolojilerin, dinlerin, yıldızların ölümü, yani hayatları uzun sürer. Ne kadar katı, sert ve hareketsiz görünürlerse görünsünler her şey akıştır ve için için, dışın dışın akışa döndürülür.

Ulu bir er idi Rimbaud
varmağla, bitmeğle işi olmayan
“fru fru eden yıldızların” etrafında dönende
Habeşistan diye küheylanına atlayıp ummana açılanda.

Ölü ya da diri dünyaya gömülüyüz.

şöyle kalp irisi bir mana taneciği bulabilir miyim diye eşelendiğimdir yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Ah, evet sonsuzluk ancak başsızlıkla (başlangıçsızlıkla) mümkündür.

Bütünsel (total) olanda, anda baş ve son yoktur. An sürmez, geçmez. Ve anın değerini yalnızca evcilleşmemiş olanlar bilir. Homo Sapiens bütünsel (total) olandan kopup uzaklaşarak düz, doğrusal, çizgisel (linear) bir yola girmiş (indirgenmiştir). Sonsuzluğu isteriz ama başlamışızdır.

Şöyle diyebiliriz pekala: Ölümü doğurmamak için doğumu öldürmek gerek. Böylece tüm ikilikler biter.

Av ile avcının olduğu ordamda, tabii öncelikle dilde aynı anda ikisi için ideal bir durum olamaz. Ve sınırlı sistemler ikilikleri kullanır.

Fotoğraflar: Hülya Özel Aydoğdu

https://www.facebook.com/hulyaozel.aydogdu?mibextid=ZbWKwL

Ah, evet sonsuzluk ancak başsızlıkla (başlangıçsızlıkla) mümkündür yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Bütünsel (total) bir şey, an. Ondan kopup düz, doğrusal, çizgisel (linear) bir yola hapsetmişiz kendimizi. İlkel’den modernliğe, uygarlığa doğru gelişiyoruz diye, böyle bir sanrıyla, nevrozla bütünsel (total) olandan kopmanın, yani evcil/esir düşmenin tarihidir tarihimiz.

Aynı dünyanın mahsulleri ve tohumlarıyız aynı evrenin mahsulü ve tohumu. Aha mahsul, tohum; tohum, mahsul oluyor. Üstalt oluş bu, altüst.Dirim, ölümün; ölüm, dirimin annesi, doğurgan rahmi, mutlak, yüzde yüz olmayan iki uğrak yerinden söz ediyorum. Harman ola, harman ola, harman.

Harman yeri, harman olan ve harman eden ayrılmazcasına bütündür. #Selforganization

Kendi canına kıyıp (yerel ve kurgu benimin) kendini yaratma içgüdüm işbaşında. Ölümcül olduğu kadar doğumcul çalımlarla. Benim gülümcül varoluş sevgim budur işte.

Ölümcül olduğu kadar doğumcul çalımlarla yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Altüst, üstalt oluş yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Dünyadan gelen dünyaya gider. Dünyalıyız. Ölüyken de diriyken de dünyaya gömülü. Ölüm ve dirim iki kırılgan, yani yüzde yüz, mutlak olmayan uğrak yeridir, iki doğurgan rahim, matris. Baharı karşı konulmaz kılan bir enerji biriktirir doğa, kışın.

Diriyken de, ölüyken de dünyaya gömülüyüz yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Aziz Kara, Nehirde Bahar’ın gözleri önünde adeta azizleşerek “Dünya, evren tek parça bir bütün. Kendi kendine, kendinin tohumu, mahsulü, doğurgan rahmi. Kendi kendine, kendi canına kıyabilmeli ki kendi kendine, kendini yaratabilsin. Kendi kendine, kendini varedebilme ki varolabilsin. Var ettikçe var olup var oldukça var eden bir organizmadan söz ediyorum. Var etmekle var olmanın ya da cana kıymakla yaratmanın aynı şey olduğundan”, diye konuşunca sahnede yeniden, yeniden tekrarlanan oyunun, perdede dönüp duran filmin, verili bir dünyaya şartlanmış zihninin, varoluşun ortasında ama varaoluşa yabancı, gürül gürül ve doludizgin akıştan kopmuş bir girdabın (hepimizin dönüp durduğu, çırpınıp, debelenip durduğu) tekrar tekrar gösterimi olduğunu fark edip varolan bu gerçekliği yargılamadan, karşılaştırma yapmmadan tek parça bir bütün olarak olduğu gibi bildi Nehirde Bahar. Ve birdenbire sahne boşaldı kendiliğinden, perde beyazlaşıp başka bir dünyaya alamet bir açıklığa dönüştü zihni. Varolmak, varolanı fark etmekten başka bir şey değil, diye düşündü: Farkındalığındır, aha işte fark yaratacak olan!

Yapılıp edildiğin gerçekliği uyurgezer bir şekilde körlemesine yapıp ettiğini fark ettiğinde bir fark eden olarak fark ettiğin gerçeklikten özgürleşip varolursun yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

En büyük ölüm başka doğum yok!
Ne kadar toprak eder şu kertenkele acaba
kaç tane gül yetiştirir bir ceset?
Ne kadar rahmetli olacak şu bedenim, hı
belki de bir evin tuğlası?
Önümüzdeki şiirlere bakacağız artık.

Uzaktan, dışarıdan bakıldığında tek parça bir bütün olarak görünen dünyanın, yakınlaşınca, içine girince enva-i çeşit şeyleri, nesneleri, bedenleri, renkleri, şekilleri ve giderek anlam, değer ve kuralları içerdiği görülür. İşte bu muazzam içerik kucaklaşıp birleşerek tek parça bir bütün olarak dışavuruyor. Dünya, yapılıp edildiği içeriği böyle böyle yapıp ediyor. Kendi kendine, kendini var ettikçe var olup, var oldukça da kendi kendine, kendini var ediyor. Anbean bir altüst/üstalt oluş bu. İçdış/dışiç oluş. Tohummahsül/mahsultohum oluş…

Kendi kendine, kendisiyle beslenen; kendi kendine, kendi canına kıydıkça kendini yaratan; kendi kendine, kendini yarattıkça da kendi kendine, kendi canına kıyan bir şey, bir nesne, bir beden. Kendi kendine, kendinin tohumu, mahsulü, doğurgan rahmi. Varolamayacağı yere varınca mahsul, yani imkan ve kabiliyetlerini tüketince, kendini gidip varolabileceği yere tohum olarak gömüp eker. Toprağın üstündekiler bi çalım, bi çalım dolaşa dursunlar, aslında sonraki uzay-zaman düzenlemelerinin tohumlarından başka bir şey değiller.

Kendi kendine, kendi harmanlıyor dünya. Harman ola, harman ola… Övgüm harman yeri dünyaya, övgüm harman oluşadır.

Tek parça çoğulluk ya da self-organization yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.