Hülya Özel Aydoğdu

Fotoğraflar: Hülya Özel Aydoğdu

20 Mayıs 2015

Kapıyı çalınca, bir gün sardunyaaaaaaa!!!! / Hülya Özel Aydoğdu yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

“Ben yazarken ağladım sen okurken ağlama” yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

10 Ağustos 2022

Günerli/Seyrekköy

Hiç yoktan yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Bahçenin başına dinelmiş
şiir şiir zerdali veriyor
aha işte o zerdali ağacı hakkında zerdali ağacıdır dünya
karıncalar hakkında karınca
kuşlar hakkında kuş
aşk hakkında aşk.

Hülya’lı kızın bahçesi

Güzel surat bu. Yeni tanıştım.

Aynı dünyanın mahsulleriyiz yahu, aynı dünyanın tohumları…

♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎

10 Haziran 2014

İçinde debelenip durduğumuz zihinsel mağaranın/bedenin dışında muhteşem bir raks var, ilk anda Pan’ı görmüş gibi paniklediğim.

♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎

“Ağzımın tadıyoksa, hastagibiysem,
Boğazımda düğümleniyorsa lokma,
Hep bu boyu devrilesi bozuk düzen,
Bu darağacı suratlı toplum.”

Oktay Rifat

10 Haziran 2022/Tarihte bugün yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Afili bir göğün altında

Hasret gittim aşk gittim yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Ağzı hafifçe aralık uyuyor, bir ayağını yorganın dışına atmış. Mırıldanıyor yine. Fotoğraflarda su gülü olarak çıkıyor. Masumiyetin bahçesi. Ay’a onun gibi itinayla bakan başka birisi yoktur sanırım. Ay’ın kucağına doğdum ben de. “Bir tek seni seveyim diye nice kadın sevdim”. Ildır’da, Cennet Tepesi. Gün arası sevişmeler. Reisdere’ye çıkan patikadaki papatya tarlası. Papatyanın sarısı iyi gelir acılara. Edif Piaf’ın refakatinde ve ay’ın gözleri önünde çırılçıplak yüzüşümüz. Şiirlemesine. Başka? Çocuklamasına. Daha? Kuşlamasına.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Uluer Aydoğdu

Kâinatın ağrıyan yeri insan. Ağrı, çürü ya da oluş, hallerden hallere; bütün yukarıların, bütün aşağıların ters dönmüş imajı olduğu hayatta. Babil Kulesi Bloom’un kulesinin prototipi olabilir mi? Azot tane-ciği oksijen soluduğunda ağlamaya …başlar, oksije-nin tadı ciğerlerinden başlayarak bütün vücudu yakar. Elimi kapıp ısıran köpeğin henüz yavruları olmuştu. Esrar, iç içeliğin onayı varoluş sahanlı-ğında. Karnımda guruldamalar. Bana ne diyemez-sin. İnsan organlarına bağlı bir varlıktır. Ağız mideye açılıyor. Kocaman iki dilim ekmeği yumurtaya bulayıp kızgın yağda kızarttıktan sonra hiç ediyo-rum. Teşekkürler ekmek. Teşekkürler yumurta. Yolculuğunuz bende devam edecek. Ben de dün-yanın içinde devam ediyorum. Nem dayanılır gibi değil. Ama belki her şey bir hayal. Karşıyaka vapur iskelesinde, büfenin önünde. Alaybey vapuru. Bir ki üç, bir ki üç dört beş altı yedi sekiz dokuz. Yukarı çıkıyoruz. Elbette öleceğim! Teslimiyet. Öylesine, başıboş ve hülyalı. Homur homur bir adam. Gidip öldürsem.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu

Huzursuzum hep, varoluş huzursuzluğu diyelim. Atar durur şuramda kalbim herkesinki gibi. Bir süreç benimkisi de. İnsanlara ve böceklere bakar bakar düşünürüm: İnsanlar yiyip içip çiftleşir ve ölür. Böcekler yiyip içip çiftleşir ve ölür. İnsanlar böcektir öyleyse. Kendimde otururum, bilinç dışımda, evlerde. Öylesine, başıboş ve hülyalı kırlangıçları izlerim bazen ve şöyle derim: İşte, belki de kimi zaman siz de beni izliyorsunuzdur. Geceleri ay çitlerim balkonda. Oh, ne ala, ne ala, ay, gülümser ve sorar: -Sahi, ayın kucağına doğmuştun değil mi? Bir şey demem, sabaha doğru alacakaranlıkta öten ilk kuşu merak ederim. Aklıma daha birkaç gün önce kırlarda karşılaştığımız kertenkele gelir. Sonra o göz göze geldiğim baykuş. Yakarım arka arkaya sigaraları tam o sıra, börtü böceğe kaldırıp şarap kadehimi dalarım hayallere. 64 model bir adamım, şey/Seken bir kurşunum babamın sıktığı/Ne yapayım buradayım. Ama; “bu ülkenin/şairleri neden sessizdiler?” Breh, breh, breh…

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu

Yüzmeye hevesli şeyler olmasaydı ne işe yarardı suyun kaldırma kuvveti! (Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Gara bakan otel odasında, Roma’da, Cesare Pavesa’nın Po Ovası kadar yeşil, şiirlik kalbi. (Makro/p/)

Ve simya, kimyasal süreçler içre kimyevi talep ve beklentiler, olasılık, çoğulluğun yaşamı. İçkin yollarda içkinlik taşıyan kamyonlar. Dışbükey umut. Kendini gece olarak düşleyen gündüz. Hangisi? Tavus kuşunun o şaşalı kuyruğuna ne demeli. Sonra mis gibi kanatlarından vazgeçtiler. Dodo’lar… Karşıyaka Çarşı. Sütlü mamuller. İşporta tezgâhında demokrasi. Demeçler, atışma ve küfretmeler. Üst dil ahlak. Oyuncak şiirlerim, kurşundan. Charlie Parker’ın solosu. Şiir şiire vuruşmalar. Varoluşun iç tarafları. Aşk üzerine aşk. Meşke indim. Beni buralara getirdi. Buralar bana geldi. Geliştik bir kesecikte. Birlikte türkü söyledik aynı göğün altında. Bir yol değil, ama ağ. Ağı sevmeli. Yiyicilik. Olur olmadık yerde keyfi uyaklar. Yürüyesi geldi ayak edindi kendine. Göresi geldi, göz. İşitesi geldi, kulak. Tutup dünyayı kavrayası geldi, el. Çıkarır da düşürür de. Serbest düşüşe yazgılı şairler soyundan gelenler yüzü suyu hürme-tine yoldan çıkmalı. Kaosun çekiciliği. No future! No future! (Gelecek yok! Gelecek yok!) Geçirdiğim kızamık. Erotik sabahlar boyunca. Satıcı kadın birkaç kilo daha alırsa iyi olacağını söylüyor. Kıbrıs Şehitleri Caddesi’nde, bir pasajın içinde dünyalar. Komünist çocuklar caddenin başında “Oylar Komünist Parti’ye” diye duyuru yapıp el ilanı dağıtıyorlar. Bir kız, gözleriyle aşk ilanı veriyor. Bugün sıcaklık 21 derece. Dünya, iyi günler diler.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

foto: Hülya Özel Aydoğdu

5 Aralık 2011

Makro(p)/Gelişigüzel Oyun/Şiir tesirli termodinamik anlatı yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Meğerse bataklıktaymışım serin otları olan kırlara gelince anladım. pic.twitter.com/mznFvYrhRq

— Uluer Aydoğdu/Yeryüzü Yeniği (@ulueraydogdu) November 2, 2023

Meğerse bataklıktaymışım serin otları olan kırlara gelince anladım yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

aHÜLYA
Üzerime yoldaşlık sermiş Hülya
şen ve cesur bir dünya.

Üzerime serdiğin afili göğün altında
minnetle…

Bilseydin gözlerimin sende kaldığını anlardın yıllardır hiçbir şeyi görmediğimi yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Biçimler, düşünceler, yapılar belirir kaybolur, kaybolur belirir. Şartlar durmadan değişir: “Yahu bu da geçer”… Burada anlatılan geçiciliğin kalıcı, kalıcılığın geçici olduğudur. Kalan hep şartsız, biçimsiz, zamansız, yani boş sahne, boş perde, boş zihindir.

Ancak, aynı, ortak kurallar dizinini paylaşmayanlar arasında olur ‘ölümcül’ ya da ‘gülümcül’ sıçramalar, değilse monologtur.

Braudel, teknolojinin, uygarlıkların gelişmesinde savunma ve saldırı düşüncesinin ne kadar başat olduğunu bütün çıplaklığıyla gösterir.

Gerçek olmayan bütün’ün tam tersine gerçek de bütün değildir. Tam da bu yüzden, burası, mübadele, karşı karşıya gelme alanıdır.

Manuel De Landa’nın da söylediği gibi “avcılar ile avlar arasındaki evrimci silahlanma yarışı”ndan başka bir şey değildir yaşam.

Hülya ve Ozi…

Amor fati, hayatımı bir borç bilirim
ülkeme, Ozi’ye ve ille de sana.

1 Eylül 2021 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Hülyalı Kırlangıç Uşakları Sokağı

Mutlubaharlarevi, İzmir, Mayıs 2020

-Son anda, ölürken, bana şartsız, biçimsiz ve zamansız bakışını gördüm ve aklımı kaçırdım, varoluş güzeli Asmin için-

Buyurun bir de buradan göğe bakalım flamingoların, yavaş yavaş ama birlikte havalandığı yerden hepimiz birden mutlu olabiliriz.

Asmin, bir süre birlikte yaşadığımız bir köpek. ‘Köpek’ diyorum ama kibirli, buyurgan, zorba ve cahil bir şey bu. Kendini, dünyayı bilmezlik… Eşik cini (Birçok eşik cinim var benim. Eşik cinleri, ‘olasılıkçı sıçrama noktaları’nda, o yalnız ve devrimci anlarda, insanın kulağına şiir şeyler, gelecek şeyler, cesur şeyler fısıldarlar) olduğundan emin olduğum Rilke, I’m so afraid of peoples’s words. / They say everything so clearly: / And this is called dog, and that is called house, / And here is the beginning and the end is there, diye sitem eder. Ah, adamım benim, fırlatma rampam, kaçış çizgim nereden buldun bunları, kim fısıldadı sana, aldım kalp hizama koydum, akıl hizama, kaçış çizgisi hizama: İnsanların sözleri beni çok korkutuyor / Her şey o kadar açık ve net ki onlar için: / Örneğin bu köpek, şu ev diyorlar, /İşte burası başlangıç, şurası da son.

Dil, iletişimden daha çok kendi kendimize ‘insanbiçimsel’ gerçekliğimizi dayatmak, bu şudur, şu budur diye buyurmaktır. Monologdan söz ediyorum. İçeriden ve dışarıdan enerji akışlarının olmadığı kapalı bir kaptan. Bir gerçekliğin, sanki dışarlıklı bir efendi, bir otorite gibi hem kendi kendine hem de diğer gerçekliklere zulmü, zorbalığı değildir de nedir bu!  Oysa bütün gerçekliklerle birlikte aynı dünyanın mahsulü ve tohumlarıyız aynı evrenin mahsulü ve tohumu. Yegâne ortak paydamız bu. Bunun dışındaki her şeyin (ideolojilerin, dinlerin, mitlerin) bölüp ayırdığını söylüyorum.

Gérard de Nerval, yatırıldığı hastaneden Alexandre Dumas’ın karısına yazdığı mektupların birinde “Hastayım dedirtinceye kadar insan içine salmadılar beni, gururumla oynadılar, yalan söylettiler. Bir zamanlar büyücüler ve münkirlere yapıldığı gibi, kabul et, kabul et diye haykırıyorlardı başımda. Doktorlar teslim aldı beni sonunda, tıp sözlüğünde sözü geçen Théomanie ya da Démonomanie gibi hastalıklar yüklediler üstüme”, diye onları şikâyet eder. Doktoru Blanche tarafından ruhunun çalındığını düşünür çünkü.

Hele hele, Jules Janin, bilen, hatırlayan var mı, iyice çıldırtmış olmalı Nerval’i, Gerard’ın Ruhuna Yazıt diye bir makale yazarak hayattayken diri diri gömer. Bütün bunlardan dolayı mıdır, bilmiyorum ama Nerval’in, Paris sokaklarında bir ıstakozu tasmayla dolaştırdığı söylenir. Nerval, bana göre, kendini harıl harıl kaynayan kazana / dünyaya diri diri atılmış bir ıstakoz gibi hissediyordu. O ıstakozun çığlıklarıdır şiirleri.

Ölümün Sütü adlı makalesinde, Sarkis’in, 2005 yılında Villejuif’teki atölyesinde çektiği 3 dakika 26 saniye süren video film, au commencement, l’apparition[1] (başlangıçta beliriş)’dan söz eden Georges Dıdı-Huberman, “Önce sadece bir küvetin dibini görüyoruz”, der: “Görüntü yok henüz: bekleyiş”.

“Haznenin dibine hafif eğik, kalın, kocaman, kırmızı bir K çizilmiş -kalın fırçayla, lak pigmentle.” Sonra, “sağdan, ekranın üst köşesinden süt dökülmeye başlar ve ince ince, durmadan akar”. Aktıkça “… bir derinlik yaratıyor. Bu derinlikte dibinde süte gömülüp yitmiş kırmızı harfi bir kez daha ortaya çıkaran küçük bir girdap” oluşuyor.” Ve “Birkaç kabarcık beliriyor, sonrasında beyazlığın içinde kayboluyorlar. Her şey sakinleşiyor.” O kabarcıklara ne kadar benziyor bütün hayatlar, öyle değil mi!

Vitae nomen quidem est vita, opus autem mors.[2] Hayat, hayat ismiyle anılır, ama gerçekte ölümdür. Ya da işlevi ölüm olan bir süreçtir. Aha işte, dağlar aşınıyor. Öyledir, katı, sert, hareketsiz gibi görünen şeyler de akıştır. Akış, bu görece daha düzenli ve dengede öbekleşmelerin, imparatorlukların, inanç ya da dogmaların, düşünce sistemlerinin etrafından dolaşır, ama için için, dışın dışın, alttan alta, üstten üste bunları oyar, parçalar, ufalar. Aslına, akışa döndürülmek aha işte budur.

Akıştan başka bir varlığım, varlığımdan başka bir akış yok.

Sağlam kazık diye bağlandığımız anlam, değer ve kuralların, ideallerin, hayallerin, inançların, mitlerin kendi kendimize attığımız sağlam kazıklar olduğunu mu söylüyorum, evet. Dahası, yapılıp edildiğimiz gerçekliği, neyse o, sefaleti, zulmü, adaletsizliği, zorbalığı, buyurganlığı, kibri, cehaleti uyurgezer bir şekilde, körlemesine yapıp eden biziz. Yani yargıladığımız, kıyaslamalar yaptığımız, kendimize yontup kendimize göre düzenlemeye, bahaneler üretip haklı çıkmaya çalıştığımız gerçekliğe dahiliz. Sen adil olasın ki adalet kanlanıp canlansın, dolaşmaya başlasın aramızda.

Dünyayı gözlemliyorum. Bir gözlemci olarak gözlemlediğim dünyayı (başka bir gerçeklik) gözlemleyen bir gerçekliğim var. Oysa ayrılmaz bir bütündür gözlemci ile gözlemlediği şey. Örneğin, dünyadan ayrı, farklı bir varlığım, varlığımdan ayrı, farklı bir dünya yok. Dünya hakkında bir dünyayım. Dünya hakkında birer dünya olan şeyler, nesneler, bedenlerle birlikte. Heisenberg’in Belirsizlik İlkesi, işte, bu tek parça bütüne, tek parça çoğulluğa ne kadar dahil olduğumu ölçen bir ilke. Hepimiz, diriyken de ölüyken de dünyaya gömülüyüz. Dünyaya katıldım bir kere. Dünya bana katıldı.

“Birdenbire, ince bir gölge, ardından da bir insan parmağı beliriyor. Demek ki sanatçı oradaydı, işin içinde. İşte bedeni. Parmak, usulca kararlı olduğu kadar hassas bir istençle, sütün “üstüne” değil de daha çok sütün “içine” konuyor.” Bir içkinlik kuvveti? Kendi kendine, kendini var edip var ettikçe kendi kendine var olan (self-organization) bir şey, bir nesne, bir beden… Asla dışarıda değildir sanatçı. Daha doğrusu dışarı ya da dışarısı yoktur zaten. Bu işte bir şairanelik, bu şairanelikte bir iş yok mu, var!

Hayatın topuzunu yiyince insan dünyaya gelmemiş olmayı nasıl da istiyor: Optima sors homini natum non esse, nec unquam / Adispexisse diem, flammiferumque jubar ./ Altera jam genitum demitti protinus Orco, / Et pressum mutla mergere, corpus humo[3]: İnsan için hiç doğmamış olmak, güneşin kavurucu ışığını hiç görmemiş olmak en iyisi olurdu, ama eğer doğmuşsa olabildiğince çabuk Hades’in kapılarına koşturmalı ve orada yerin altında huzur bulmalı.

Molloy’[4]un dediği gibi bütün diye bir şey yok, ya da ancak her şey sona erdikten sonra var. Belki de bütün diye bir şey var, ya da ancak her şey başlamadan önce yok.

Mühendis, makine, mekanik… Bu üç sözcüğün benzer anlamlarının olduğunu söyleyen Prigogine[5] ve Stengers’e bir selam çakıp biraz eşelenelim burada: “Bu sözcükler bir rasyonel bilgiyi değil, bir tür kurnazlığı ve çıkarcılığı ima ederler. Doğal süreçleri öğrenmekteki amaç, onları daha verimli kullanmak değil, doğayı aldatmak, onu kendine karşı mekanize etmekti, yani eşyaya “doğal düzenin”in dışında birtakım işler yaptırmak ve ürünler verdirmektir.” Buradayım.

Aha işte Johnny Rotten (Sex Pistols’un solisti), “No future, no future”, Gelecek yok, gelecek yok diye çığlık atıyor. Çığlık deyince aklıma hemen Edward Munch ve Çığlık adlı resmi nasıl yaptığını anlatan şiiri geliyor: Bir akşam / Kristiania yakınlarında / tepelik bir patikada yürüyordum – / iki dostumla birlikte. Hayatın ruhumu / yarıp içine aktığı bir vakitti. / Güneş batmaktaydı – ufukta / alevlere gömülmüştü. / Cehennemin yüzeyini kesip geçen / kanlı bir ateş kılıcı gibiydi. / Gökyüzü sanki kana bulanmıştı / – alev dilimleriyle kat kat kesilmişti – tepeler laciverde bürünmüş / fiyort – soğuk mavi, sarı ve kırmızı renklerle / lime lime olmuştu / Patikada ve ahşap çitin üzerinde – patlayan / kan kırmızısı / – dostlarım gözlerimi kamaştıran sarı – beyaz / lekelere dönüştüler – / – çok şiddetli bir çığlık / hissettim – ve duydum, / evet, çok şiddetli / bir çığlık doğanın çizgilerini – doğadaki renkleri – kırıverdi / – çizgiler ve renkler devinim içinde titreştiler – / – hayatın bu dalgalanmaları yalnızca gözlerimi değil / kulaklarımı da dalgalandırdı – / demem o ki, gerçek bir çığlık duydum – / sonrasında da Çığlık resmini yaptım.

Ortalığa dökülüyor sonra kaybolup gidiyoruz. “Yaşama Uğraşı”mız, “Tabutta Röveşata” değil de ne! Derviş Zaim, mavi ışık göndermiş. Aldım kalbimin üzerine iliştirdim.

Aldı eşik cinlerimden Henry Miller, kunt bir sesle ünledi: “Beni dünyadan ayıran büyük camdan yapılmış pencerenin yok olduğunu görmek istiyorum, tekrar balık olabilmek.[6]”

Aldı Schopenhauer: Hayat, maliyetini karşılamayan bir iş. Hele hele varoluştan kaçarken yakalandığın bir girdapta / ağda / tuzakta (bir düşüncede, bir inançta, bir hayalde, bir hikâyede) dönüp, çırpınıp, debelenip duruyorsan.

Şartlar, biçimler, zaman değişir: “Yahu bu da geçer”. Geriye daima boş sahne, beyaz perde, şartsız bilinç kalır.

[1] https://vimeo.com/70322987  Sarkis, Au commencent, l’apparition, 2005.

[2] Herakleitos.

[3] Theognis.

[4] Samuel Beckett üçleme kitaplarından ilki. İkincisi, Malone Ölüyor, üçüncüsü ise Adlandırılamayan’dır.

[5] Kaostan Düzene / İnsanın tabiatla yeni diyaloğu, Ilya Prigogine / Isabelle Stengers, İz Yayıncılık, İstanbul, 1998.

[6] Sexus.

Not: Üvercinka’da (67. sayısı, Mayıs 2020)  yayımlanmıştır…

Hülya’lı Kırlangıç Uşakları Sokağı yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.