II. Richard, Shakespeare.

Hayat oyundur, gelişigüzel ve
öylesine, başka nedir ki ağzın
gelir ağzımdan öper
acayip güzel olur dünya
rastlaşmalar güzeldir
yosun güzeldir, aşk güzel
dinamitlemeli bekleme salonlarını
zarların havada yuvarlanışı güzeldir
gelecek güzel günleri beklersiniz siz
başıboş ve hülyalı yaşarım ben rastgele
tekerleği patlamış araba gibidir gelecek
gelir ellerin ya da kış
alnıma yanaşan gemiler de güzeldir ayrılanlar da
göynüm ortada, birkaç damla yağmur eder mi bilmem
kırdığım kalplerden özür dilerim.

rastgele gak der martının biri
tarifesiz seferler güzeldir

24 Nisan 2014

Efes Gemi Restaurant

Başka nedir ki ağzın / gelir ağzımdan öper / acayip güzel olur dünya yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Merleau-Ponty, “aydınlık sandığımız bilincimizin aslında bulanıklık olabileceğini” söylüyordu. İnsanı, insan yapan şey de aslında, yukarıda vurguladığımız üzere, bu bulanıklıktan/ yamuk bakıştan başka bir şey değil. Slavoj Žižek, Yamuk Bakmak/ Popüler Kültürden Jacques Lacan’a Giriş, adlı harika kitabında “Bir resmin, dosdoğru bakıldığında bulanık gibi görünen bir ayrıntısı, ona “yamuk”, yani belli bir açıdan baktığımızda açık seçik bir anlam kazanır” diye işte bu bulanıklığı, yani yamuk bakmayı tarif eder. Bu doğrultuda Shakespeare’in “en ilginç oyunlarından biri olan II. Richard’daki” bir sahneyi alıntılar:

“O yüzden Haşmetmeap/ Lordunuzun kaybına yamuk bakmak/ Ağlanacak öyle elem şekilleri bulur ki kendisinden fazladır/ Ama olduğu gibi bakarsanız, olmayan bir şeyin/ Gölgelerinden ibarettir.” Ah, evet yamuk bakarak hiç yoktan bir dünya yarattık, ancak bu ‘bedava’ yemeği tatsız tuzsuz bir hale dönüştürdüğümüz de ortada. Dalgalanmaların, kararsızlıkların, savrulup sürüklenmelerin, sürtünmenin, iç içe oluşların, yalnızca şu ya da bu olamayacak kadar şartsız, biçimsiz ve zamansız oluşun görmezden gelindiği dünyamız giderek içinde debelendiğimiz zihinsel bir hapishaneye dönüştü.

Yamuk Bakmak yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.