10 yıl önce bugün/17 Kasım 2014 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

❤️

Anılar. 9 yıl önce. Senin işin vardı İstanbul’da. Ben de gelmiştim. 13 Kasım 2015.

Altına şöyle bir not düşmüşüm, dip not ya da dipçik: Önce Kamusal Evimiz Taksim Meydanı, şimdi de İstiklal’de istiklale çalışıyorum.

❤️

Aha daha eskilerden. 13 Kasım 2011, 13 yıl önce. Kemeraltı’nda:

Ve birkaç dize:

foto: uluer aydoğdu

Bir rüzgar bu, uzayın ortasında aniden beliriveren
kimyalar var bir dolu
suyun rakıya leylim ley dökülüşü
aşk edişi kuark kere kuarkın
polimerler sonra
tuhafiye dükkanlarındaki tuhaf şeylere benzer
gelişigüzel çarpışmalar
kamyonlar, yoldan çıkmaya meyilli
kaderlerimizi tokuşturmayı seviyoruz Kû, şerefe
bir adım attın bin adım büyüdü kalbim
yüz bin kere, kuşlar kere, sular…

❤️

Dahası var, yine 13 Kasım 2011’den:

Geçer gider her şey
yahu geçip gideriz Kû
bunda bir büyü yok mu!

Ah… Geçer gider her şey. Büyü? Bilmiyorum. Seni çok, çokun ve azın ötesinde, özlüyorum.

❤️

13 Kasım 2011

foto: uluer aydoğdu

sanki bir bıçak
yapıp etmeler bıçağı
anlar doğruyor o yekpare bütünden, bak
elim uzanmış zerdali koparıyor senden
sen uzanmış zerdali veriyorsun elime
kocaman bir duygu bu, minicik
atomların içinde devasa dünyalar
dalgayken parça
parçayken dalga
çarpa çarpa birbirimize
bağıra çağıra
güle oynaya

❤️

yenik mi düştüm özgür müyüm yoksa
sana bakarken, gökyüzüne
gelip geçiciliğini duyarım her şeyin, hu
yetinmek mi gerekir sonrası için
belki de iyilik bu
dünya uzanır tutar elini
köpekleri çözülü bahçelerde cesurca
öper kalbinden fasıl heyeti nisan
dur diyemezsiniz, dur
kuduruktur, ısırıklar alır ıslak
elbiseler mi güzel olmalı sözler mi
görünüşte öylesine söylenmiş, başıboş
görünüşte afili
kalkıp şöyle bir dolaşsak mı acaba
bu saatlerde sardunyaları sular kadınlar her gün
yanaklarında sevişmenin kırmızı tonları, türkuazlar
bir el çabukluğuyla orada hızlıca
katarak kalçalarına çok bilmişliğini hayatın
bilmem ki kalpler mi güzel olmalı yoksa
gözlerini açıp nasıl görmeye başlar madde
taşlaşmış, katı ve kör bir dünyada
bir revolverim belki de
hep boynumu uzatıyorum giyotine
neyse

geceydi, kimseler yoktu.

En dipteyim
tersinden bakarsanız en yukarıda
ağrım hep turfanda
kalbimi parlatırım sabah akşam halil rıfat’ta
hayat, hüzünlü hasat
topraktan gelim
toprağa varım

tırım tırım seni ararım
arayışım, vatanım.

13 Kasım 2011

❤️

Varoluş bahçesindeyiz.

13 Kasım 2011

❤️

Ve yine o günden. Tuna ile birlikte iki fotoğraf, iki ah.

❤️

14:16
Öylesine, başıboş ve Hülya’lı.

Bugün günlerden Yanakları AL AL Şiirden (Çarşamba)/13 Kasım 2024 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Bir zamanlar…

Bir zamanlar…
Geçmiş yüzyıldan, geçmiş bin yıldan kalma…
20 yaşındayım.
1984-1985 DTCF/ Ankara..

❤️

sol cenahta hülyalı kız
ortada memleketimin bütün kokuları
ve ben ileride ispermeçet balinası, nam-ı diğer kaşalot, yani
Donkişot

5 Kasım 2014

❤️🧡

Canım Gümüş (İsmail Gümüş), yok artık. Az önce vefat ettiğini öğrendim. Dehşet üzgünüm.

Güle güle üstat!

Kalbim, kaburgalarımın arasında bir küçük gök cismi
vurup durur ölümü ölüp durur.

1990’ların Ankara’sı…

Emek’te, benim ‘Gümüş Tapınak’ da dediğim ve nice nice dönüşümlere uğradığım İsmail Gümüş’ün atölyesi…

Gençliğim burada geçti.

Ve aynı yıllarda Adakale Sokak’taki Ankara Sanat Kurumu… O dönem kurum başkanı Gümüş’le birlikte kurumun bültenini hazırlıyor ve etkinliklerin organizasyonunda çalışıyordum. Resimdeki portre, fotoğraf ve şiir Gümüş’ün. Bize nice nice öyküler fısıldıyor Mutlubaharlarevi’nin en müstesna yerinde.

Bego Dayının Islığı, İsmail Gümüş, Cumhuriyet Kitapları, İstanbul, 2011.

Melih Cevdet Anday’ın dediği gibi, “insana bakış açısının evrensel niteliğini barındıran öyküler” bunlar. Daha önce Boşnak Türküsü, Deli Balkan Yeli adlı öykü kitapları yayınlanmıştı. Ve bir de aslında benim yayımlamak istediğim, ama yapamadığım Minicik adlı bir şiir kitabı var.

5 Kasım 2015

❤️🧡💛💚💙💜

Georges Dıdı Huberman, Samuel Beckett’ın Quad adlı oyununu incelediği ‘Q İçin Quad’ adlı harika yazısında (doxa, sayı 6, Temmuz 2008) Gilles Deleuze’ın sorusunu yeniden sorar: “Bir beden ne yapabilir?”: Yer, içer, sevişir, gökyüzüne, denize bakar, ağrır, şiir yazar, aşık olur, yollar kat eder, uyur, uyanır, güler, ağlar ve ölür.

Ne yazık ki Gümüş öldü. Ipıssız kaldım.

“Hoşçakal koca yemiş, defne hoşçakal!”

5 Kasım 2015

💚💙💜

“Ölm mülkümden eksik olsun nesnen” diye haykırsak da her an’a sızmıştır namussuz ve hayatın harika cıvıltısına eşlik eder. Hayatın merkezinde bulunan bu “tehlike bölgesi” ünlü matador Luis Miguel Dominguin’in “ölüm ve kader” tanımında olağanüstü bir şekilde anlatır kendini:

“Ölüm arenada cirit atan bir metre kare gibidir. Boğa kendisine doğru gelirken boğa güreşçisi bu alan üzerinde bulunmamalıdır, ancak bu metre karenin nerede olduğunu kimse bilmez. Kuşkusuz kader budur.”

5 Kasım 2015

❤️🧡💛

23:51
Huzurundayım.

Aliş’le Miço’nun yanından az önce geldim. Biri bir koltuğumun altında diğeri öteki koltuğumun altında uyuduk.Mırıl mırıl. Hava ciddi ciddi soğudu. Üşumüşum. Birazdan Köri ile Mars’a yemek vereceğim. Gün içerisinde kuru mama ve ödül bisküvisi vermiştim. Hayde!

Günlerden Yavru Kuşum/Salı/5 Kasım 2024 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Mutfak. Ana üs.
Hava bayağı soğudu. Üşuyor muyum, biraz. Üşümek… Üşüyorsun yahu! Müthiş bir şey.

Sigara ve toz tarçınlı türk kahvesi. Ayin gibi bir şey bu. Tabii senle bambaşkaydı. Ah.

Bir dolu işim var. Olsun. Köri nerdeyse hep dışarıda. Aslında işime geliyor, en azından Mars’a karşı mahcup olmuyorum. Çünkü Köri’yi içer alıp kapıyı Mars’ın yüzüne kapamak berbat bir şey. Yazın, o sıcaklarda ikisini de içeriye alıyordum. Salonu paletle ayırdım. Temas olmayınca kıskançlık kavgaları da olmuyor. Zor işler. Ne yapayım.

💙

Makrop…
Oluşu güzel oyun
Şiir tesirli termodinamik anlatı.

Sen üçüzlere hamileyken yazdığım anlatı. Aklıma düştü sabah sabah. Üçüzler:) Sonra düştüler. O gün, o an. Alsancak’ta. Yığılıp kalmıştık. Acı da acıymış yahu.

Sigaranın kokusu, şimşekler. Duvarda bir leke. Lekede bir dünya. Dünyada beyazlar, siyahlar, acılar. Etrafını çevirip bir karenin içine alınca iyice belirginleşiveriyor leke. 2009, İzmir. Sepetin içinde çillenmiş patatesler, balkon. “Her gecenin sabahı vardır” diyen heriflerin katlanılamaz salaklıkları. Söylenecek çok şey var. Gök gürlemeleri korkutuyor insanı. Abarttı işi. Özenle hazırlanmış bir çukulata reklamı. Çerçeveleyince bir şey oluyor leke, yoksa farkında bile değilsin. Suyun sesi geliyor yukarıdan, gün boyu üzerine yapışıp sinmiş dedikoduları, verip veriştirmeleri, aç bakışları temizliyor. Ayin. Bir aklanıp temizlenme rindi. Çok titizdir, dünya böyle bir yer, aldırma ya da aldır. Sıraca hastalığı gibi. Kafada alacalı düşünceler, oluş trafiği. Paralel ya da paralel olmayan evrimler. Oluşmaktan korkmasak! Hallerden hallere. Sıvılaşmalar, katılaşmalar, buharlaşmalar. Akıp gitmekten korkuyoruz. Bir gök gürlemesi daha. Suyun sesi kesildi. Verdiğini alıp aldığını veren varın oluşu, oluşun varı, varlığı.

10:04

Hülya ile Ulu ❤️

15 Kasım 2012, on iki yıl önce youtube’a yüklemişim. Ah be Hülya.

Sen bana bir adım at hele
ben sana şerbet olurum diyor
ağzının kenarındaki gülümseme.

3 Kasım 2024/Günlerden Hülya/Pazar yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.