Annem kokardı hüzünler 
 Bütün susmaların , iç çekişlerin gelinciğiydi tandırda acı pişirdiğinde 
 Acıyı yakıp umudu getirmek isterdi bize yoksulduk .
 Köyümüzün işlek olmayan 
 Toprak yollarında 
 Yoksulduk 
 Hepimiz sevgi dileniyorduk gözlerinizde 
 Biri çekip başımızı okşasa 
 Hepimiz Tanrı’ya inanırdık 
 Oysa annem çiçekler ekiyordu 
 Salça kutularına 
 Bütün çiçeklerin tanrısıydı
  
 İki odalı hüzün kokan çocukluk anlarımın yaraladığı evimizde 
 Annem hüznün ilk ismiydi .
 Şahadet parmağını her kaldırdığında 
 Çiçekler boyun eğerdi onun hüznü andıran parmaklarında .
  
 Şimdi büyüdük 
 Evrildik gelecek zamana 
 Üzerimden silip atamadığım hüzün çağım ile annemi andırıyorum 
 Sessizliği yutup sokak lambaları altından geçerken . 

Denizsuyukâsesi-YAZ 2019 SAYI 48-Salça Kutusuna Ekilen Şahadet Parmağı-Rojda Erdem- yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.