“Yirminci yüzyıl Türk düşüncesi ve kimliğinin oluşmasında, öne çıkmaksızın emek vermiş etkili aydınlarımızdan Cahit Tanyol’u geçtiğimiz hafta 11 Ağustos sabahı, 106 yaşında yitirdik. Örf ve Âdetler Bakımından Sanat ve Ahlak (İÜEF Y., 1952) başta olmak üzere, Sosyal Ahlak – Laik Ahlaka Giriş (İÜEF Y., 1960), Sosyolojik Açıdan Din – Ahlak – Laiklik ve Politika Üzerine Diyaloglar (Okat Y., 1970), Atatürk ve Halkçılık (İş B. Y., 1981), Türk Edebiyatında Yahya Kemal (Remzi K. Y., 1985), Laiklik ve İrtica (Altın K. Y., 1989), Türklerle Kürtler (1993), Schopenhauer’da Ahlâk Felsefesi (1998), Neden Türban Şeriat ve İrtica (2002), Sancılı Toprak (2014) kitapları sessiz ve dirençli çabasından geriye kalan anıtlardır. Bütün bu çalışmalarında olguları ısrarla Doğu – Batı sorunu ekseninde irdeleyen Tanyol’un bireşimci düşünsel katkısı hiçbir zaman eskimeyecektir elbette; çünkü tıpkı Hegel ve Marx gibi, sanatı toplumsal dönüşümün mayası olarak gören yaklaşımını hiç terk etmemiştir.”

https://www.aydinlik.com.tr/haber/cahit-tanyol-a-saygiyla-216288

“Cahit Tanyol’a saygıyla” / Seyyit Nezir yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Önümüz arkamız aşk

üstümüz başımız kuş.

Üvercinka / Ağustos 2020 / Sayı 70 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Denizsuyukâsesi, Mayıs 2019, sayı: 47

Saklambaç / İbrahim Baştuğ

Uyanmasız Düş

Seyyit Nezir

Zaman zaman uyanır gibi olduysam da 
uzun uykuydu nerelere gidip gelmedim ki
ölümün kıvrılarak çeken kıyısında. Birden
içine düştüğüm o minnacık geceyi
çok iyi anımsıyorum: Telgrafın tellerine
mektuplar asılıydı belki doksan tane. Herkes
kendi mektubunu seçip okuyor keyifle;
ölüm buysa kalıyorum hemen ilk satırda
diyemedim, çünkü sen arkada çok güzeldin.
En uzun şiirlere sığmayacak kadar güzeldin:
Sol elini alnına siper edip Toroslardan aşağı
yere akan bir vadiydin. Bense tam o derin
yarın ağzında yüzümü yaslayıp koymuştum 
lalesine vücudunun. Sen öylece uzuyordun:
Çıplak esmer teninle mor çiçekli bembeyaz
bir çarşafın üstünde göğe çizilen bir beden–
deseni binlerce papatya… Avuçlarım
göğsünün turuncunda yeşile çalıyordu!
Sonra birden siyah bir gökyüzüne kaydın.
Değen yıldızlar anında sönüyordu kuyularında
keşke o derinlerinde kaybolaydım binlerce.
Oysa dünyayı hep omuzlarımda duyumsuyorum
–bir yük vagonuyum ben. Sense nasıl da hafif
yitiverdin şeffaf bir ışıkla gecenin uzaklığında.
Ne düştü o! Bütün acılarıyla bir daha en derinden
yaşamalı ömrü bir anda tükenmek adına yeniden.

Uyanmasız Düş / Seyyit Nezir yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.