Son model, bilmem kaç milyarıncı nesil bir beden. Son derece karmaşık bir organizma. Bu karışıklığı yönetebilecek beyin, kalp gibi yapılanmalarla donanmış. Beş duyusuyla dünyaya, giderek evrene katılıp dünyayı ve evreni deneyimliyor. Aha işte ‘ben’ dediğimiz şey, nesne bu deneyimlerin toplamı.

Peki ve güzel. Bir beden ne yapar?

Bir beden, anne karnında var olamayacağı yere varıncaya kadar bir bütün olarak serpilir gelişir. Rahimde kapladığı hacim başka bir dünyayı gerektirmeye başladığında şaşmaz bir karalılık ve isabetle başını uterise (doğum kanalı) hizalar. Artık o uzun, ince yolu göze almıştır. Karanlığı, darlığı deneyimlemeyi göze almıştır. Kendi kendine, kendini yaratmak için o var olduğu dünyadaki varlığının canına kıyması gerektiğini biliyordur. Cana kıymaktan daha yaratıcı, yaratmaktan daha cana kıyıcı bir edim, şiir var mı, yok! Değilse yenilikler, başka dünyalar nasıl mümkün olur?

Ve açılan her kapı onu başka bir yere kapatır.

Ah, annem doğurarak öldürdü beni.

Ah, annem öldürerek doğurdu beni.

Bir beden boğularak doğar.

Bir beden doğar, karanlık ve dar bir geçitten sürüne sürene geçerek. Ve bu geçişteki bütün zorluklar deneyim olarak o bedenin daha sonraki hikayesini, deniyimlerini etkileyecektir.

Bir beden, enerjisini çevresinden alıp atıklarını çevresine boşaltan bir metabolizmadır. Yani bir beden yer içer ve atıklarını çevresine boşaltır. Bir beden uyur, uyanır, ağlar, yürür, koşar, ağrır. Bir beden bakar, görür, dinler, işitir, dokunur, uzanır, devasa bir eldir, tutar, kavrar diğer şeyleri, nesneleri, bedenleri deneyimler, koklar.

Bir beden düşünüp taşınır bir yerden başka bir yere, bir düşünceden başka bir düşünceye. Bir bedenin kendi aklı vardır anbean yeniden, yeniden yapılanan.

Bir beden gördüğü, işittiği, dokunduğu, kokusunu içine çektiği, yediği içtiği şeylerin toplamı ve daha fazlası bir ‘ben’dır. Son derece karmaşık bir beden vasıtasıyla deneyimlenen, yaşantılanan, sınanan dünya haķkında bir dünyadır.

Gelip geçiçi ama verimli bir döngü. Kendini anbean daha büyük, daha kapsamlı ve karmaşık bütunlere, ‘ben’lere açan bir yapılanma… Kendi kendine kendi canına kıydıkça kendinı yaratan aklı, kalbi, bilinci olan bir şey, bir nesne…

Ve bir beden boğularak ölür. Ölüm, ters dönmüş doğumdur.

Ah, annem doğurarak öldürdü beni – Ah, annem öldürerek doğurdu beni yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.