Denizsuyukâsesi-YAZ 2019 SAYI 48-Salça Kutusuna Ekilen Şahadet Parmağı-Rojda Erdem-

 Annem kokardı hüzünler 
Bütün susmaların , iç çekişlerin gelinciğiydi tandırda acı pişirdiğinde 
Acıyı yakıp umudu getirmek isterdi bize yoksulduk .
Köyümüzün işlek olmayan 
Toprak yollarında 
Yoksulduk 
Hepimiz sevgi dileniyorduk gözlerinizde 
Biri çekip başımızı okşasa 
Hepimiz Tanrı’ya inanırdık 
Oysa annem çiçekler ekiyordu 
Salça kutularına 
Bütün çiçeklerin tanrısıydı
 
İki odalı hüzün kokan çocukluk anlarımın yaraladığı evimizde 
Annem hüznün ilk ismiydi .
Şahadet parmağını her kaldırdığında 
Çiçekler boyun eğerdi onun hüznü andıran parmaklarında .
 
Şimdi büyüdük 
Evrildik gelecek zamana 
Üzerimden silip atamadığım hüzün çağım ile annemi andırıyorum 
Sessizliği yutup sokak lambaları altından geçerken .