Mutfak. Ana üs.
Hava bayağı soğudu. Üşuyor muyum, biraz. Üşümek… Üşüyorsun yahu! Müthiş bir şey.

Sigara ve toz tarçınlı türk kahvesi. Ayin gibi bir şey bu. Tabii senle bambaşkaydı. Ah.

Bir dolu işim var. Olsun. Köri nerdeyse hep dışarıda. Aslında işime geliyor, en azından Mars’a karşı mahcup olmuyorum. Çünkü Köri’yi içer alıp kapıyı Mars’ın yüzüne kapamak berbat bir şey. Yazın, o sıcaklarda ikisini de içeriye alıyordum. Salonu paletle ayırdım. Temas olmayınca kıskançlık kavgaları da olmuyor. Zor işler. Ne yapayım.

💙

Makrop…
Oluşu güzel oyun
Şiir tesirli termodinamik anlatı.

Sen üçüzlere hamileyken yazdığım anlatı. Aklıma düştü sabah sabah. Üçüzler:) Sonra düştüler. O gün, o an. Alsancak’ta. Yığılıp kalmıştık. Acı da acıymış yahu.

Sigaranın kokusu, şimşekler. Duvarda bir leke. Lekede bir dünya. Dünyada beyazlar, siyahlar, acılar. Etrafını çevirip bir karenin içine alınca iyice belirginleşiveriyor leke. 2009, İzmir. Sepetin içinde çillenmiş patatesler, balkon. “Her gecenin sabahı vardır” diyen heriflerin katlanılamaz salaklıkları. Söylenecek çok şey var. Gök gürlemeleri korkutuyor insanı. Abarttı işi. Özenle hazırlanmış bir çukulata reklamı. Çerçeveleyince bir şey oluyor leke, yoksa farkında bile değilsin. Suyun sesi geliyor yukarıdan, gün boyu üzerine yapışıp sinmiş dedikoduları, verip veriştirmeleri, aç bakışları temizliyor. Ayin. Bir aklanıp temizlenme rindi. Çok titizdir, dünya böyle bir yer, aldırma ya da aldır. Sıraca hastalığı gibi. Kafada alacalı düşünceler, oluş trafiği. Paralel ya da paralel olmayan evrimler. Oluşmaktan korkmasak! Hallerden hallere. Sıvılaşmalar, katılaşmalar, buharlaşmalar. Akıp gitmekten korkuyoruz. Bir gök gürlemesi daha. Suyun sesi kesildi. Verdiğini alıp aldığını veren varın oluşu, oluşun varı, varlığı.

10:04

Hülya ile Ulu ❤️

15 Kasım 2012, on iki yıl önce youtube’a yüklemişim. Ah be Hülya.

Sen bana bir adım at hele
ben sana şerbet olurum diyor
ağzının kenarındaki gülümseme.

3 Kasım 2024/Günlerden Hülya/Pazar yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Mars, bu. Hülya’lı Kızın yakışıklısı. Onun yanında sabahladım dün gece. Hava ciddi ciddi soğuktu, ama kimin umurunda. Sarıldık uyuduk. Öyleysine, başıboş ve Hülya’lı. Gecenin sabahından birkaç kare…

9 Mayıs 2023

Hülya’lı Kızın Prensi – Günlük yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Kalbinin örsünde kendini dövdüğün kadarsın.

27 Nisan 2022 (Sen gideli iki ay dokuz gün oldu, aHÜLYA.

Gönülden gönüle at süreriz biz
huyumuzdur, suyumuz
şiir süreriz, türkü süreriz, yoldaşlık
hele hele dışarıya
o büyük içe açılmaya gör
“selvi boylu al yazmalı” bir isyan hasıl olur orada
seni direnirken sevmek aşkların en güzeli Türkiye!

27 Nisan 2022

Bizim bir hayatımız yok. Şunu açık etmeye çalışıyorum: Hayat, dediğimiz şey bize sahip. Yani hayat dediğimiz şeyi var ediyoruz. Bu durumda -var, ama yok/yok, ama var- var olduğumuzu söylemek mümkün değil. Var olmak, adı üstünde, var olmaktan başka bir şey değil.

Senden ayrı bir hayat, hayattan ayrı bir sen yok. Hayat sensin. Sen hayatsın. Bunu farkettiğinde paradoks biter, ikilikler (düalizm) biter. Tek parça bütün (monolit) olursun. Yani var, yani hazır (hızır diye de okunur), yani mevcut. Değilse “mevcudiyetten sürgün”. Var, mevcut, hazır değilsen ne yapabilirsin ki!

27 Nisan 2022

Big Bang hatırası hiçbir yerde göremeyeceğiniz fotoğraflar,fecir manzaraları,melek patlamaları,kırlangıç çığlıkları…

Kırlangıç Uşakları

Hulasa imgesel, deneysel, lekesel, şiirsel ne isterseniz burada.

27 Nisan 2014

İşyerinden çıkıp evine giden adam işyeri ile evi arasısında kaybolmuştur. Oysa emindir evine gittiğinden.

27 Nisan 2014

Günlük 2022 / 2014 / Tarihte bugün yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

varyantların belirmesi, kaybolmak ki hüner ister
karıncalar tarafından tanınmak aha
dosdoğru kelebekleşmeler
ne birikip kalmak, ne plan, ne de acılaşmak
duvarda bir çatlak
öylesine, başıboş ve Hülya’lı bir sızıntı sol tarafımda
öz gürleşme
yaşamak, savurulup gitmektir
bu, kuşlarda ya da balıklarda da aynı
beni sana sürükleyen daima bir rüzgar var

Doğarken de, batarken (ölürken) de gerçek olmayan bütüne/bütün olmayan gerçeğe katılırız.

Doğum dışa ölmeke, ölüm içe doğmaktır.

21 Nisan 2012

Oluşlar var, aşk oluşlar, elden ele karanfil oluşlar, isyan taşıyan sokağa çıkışlar. Kendinde, kendi kendine, kendinle. Çarşılı, oyalı, ufka yürümeli. En kertenkeleli göğe bakarken. Koynunda koynunca koyun. Ama şey, ama şiir kırıldım, ama avlularda zerdali ağaçlı. Tıpkı organik aşk yapan karıncalar organizasyonu, yağmur diye gözlerinden düşmüş bir o kadar melekli.

Mümkün olmayanlar da mümkün olmayarak mümkün oluyor yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Lawrence, “eski silahların çürüdüğünü söylüyorum, yenilerini yapın ve doğru ateş edin” diyordu (1 Nisan 2014).

Bozuldu bağlar, ağlar
ne haldedir şimdi
Çömlekçi’de gördüğüm maral (1 Nisan 2012).

Hatırlıyorum, Raoul Vaneigem, LE RETOUR DE LA COLONNE DURUTTI (DURRUTİ KOLUNUN DÖNÜŞÜ) adlı çizgi romanında “Bugünkü sefaletin yanında veya karşısında, tarihi elinizden alarak sizi yaşamaktan alıkoyan gücün yanında veya karşısında olmak” diye sahici bir kayıt koyuyordu hayata dair. Oradayım. Tamam, bir belki gibi kırılgan ve kurşuni gökyüzünün rengi; ışık hızında bile görünür, kedilerin gülümsemesi öyle, ama “kertenkele kralım ben bugün” (1 Nisan 2012).

Günlük/2014–/2012 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu
Yeryüzü Yeniği, Zımba Kitap, 2013.

Başta her şey bütündü
annemin memeleri, gökyüzü, kuşlar.

Uzay-zaman kafesinin bir yerinde, dünya denilen tümsekte, şöyle kalp irisi bir mana taneciği bulabilir miyim diye eşelendiğimdir

-Hisseden ve hissetmeyen tüm varlıkların huzurunda

Ah, gece, gündüzün; gündüz, gecenin güzel annesidir.

Doğumdan daha ölümcül, ölümden daha doğumcul bir kaçış çizgisi var mı, yok.

İlgisizdir yeryüzü, “Saman köpekleri”nden başka bir şey değilsin onun gözünde, aldırmaz gözyaşlarına, ama ben yine de balinalar gibi ağlıyorum hiçin hiçin.

Aha işte bahçenin başına dinelmiş
şiir şiir zerdali veriyor
o zerdali ağacı hakkında zerdali ağacıdır dünya
sardunyalar hakkında sardunya
kuşlar hakkında kuş.

Doğumu uzun süren şeylerin, örneğin çakıl taşlarının, kayalıkların, impatorlukların, ideolojilerin, dinlerin, yıldızların ölümü, yani hayatları uzun sürer. Ne kadar katı, sert ve hareketsiz görünürlerse görünsünler her şey akıştır ve için için, dışın dışın akışa döndürülür.

Ulu bir er idi Rimbaud
varmağla, bitmeğle işi olmayan
“fru fru eden yıldızların” etrafında dönende
Habeşistan diye küheylanına atlayıp ummana açılanda.

Ölü ya da diri dünyaya gömülüyüz.

Mart çiçekleri…”Solacağı halde açan çiçekler kahramandır” — Uluer Aydoğdu ile birlikte.

• • Eskiyi özledim mektup yazıyor mektup yazmayı özledim eski
    yazıyorum. Biliyorum, yarın bir ormanda uğuldayacağım
    coşkuyla. Şimdi eğrelti otu olanlar kesmeye gelecekler o gün beni.
    Ne yapayım, gider kurulurum ferah bir salona. Fena mı masa
    olmak hani şairin üzerine ha babam bir şeyler koyduğu. Uzanıp
    sonsuzluğu koyduğunda iç geçirdiğim ya da bir demet papatya
    bırakıldığında sağa sola salınarak seni hatırladığım. Fotoğraflar: Hülya Özel Aydoğdu

Saçlarım el istiyor/ senin ellerin de saç istiyorsa tabii/ bir alacalık yaratabiliriz bundan/ bir sürü sıracalı günlerimiz olur.

Günlük/Anılar/31 Mart 2015-2014 yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

İlk nefesi alınca oksijenin ciğerini nasıl yaktığını hatırlıyorsun.Boğuluyor gibi olmuştun, öyledir, insan boğularak doğar boğularak ölür.

Eşik cini Krilov’un “insan ölümden korkmadığı gün özgür olacak” diye o çiy örtüsünü bir sabah üzerine yavaşça bırakışını hatırlıyorsun.

Bir kuzgundun 1800’lı yıllarda, Poe’nin şiirine doğru süzülüşünü, dalışını hatırlıyorsun.

Yıldızın birinde tılsımlı bir kuarktın, aşağıyı ve yukarı kuarklarla birlikte atom ve molekül yapım işinde çalışıyordun, bunu hatırlıyorsun.

Ey hayat, pharmakonsun sen, hem ilaç hem zehir.

2 Ekim 2015/Günlük yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Nevyork’ta, Basmahane’de ve Kordoba’da
barut mu, aha işte kalbimiz
dişlenmiştir
oradan fışkırır Leyla
beyaz badanalı ahlak, oradan
pembe panjurlu dirim, oradan
ben aşım deyü, ben suyum deyü…

Günlük – 23 Ocak 2020, Perşembe – Kuarklara varıp sormalı / hayat ne iştir kuzum diye yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Ben diyeyim milyarıncı siz deyin trilyonuncu nesil son derece karmaşık, son derece yoğun, son derece dinamik bir şey, bir nesne, bir beden (dünya hakkında bir dünya) vasıtasıyla oluşmuş, anbean yeniden, yeniden oluşan bir etkileşimler, ilişkiler, deneyimler yumağıyım. Ben denilen şeyden söz ediyorum. Tabii arka planında kallavi bir tarih, kallavi bir coğrafya baskısıyla birlikte anti-doğa kültürel bir kibir, buyurganlık, zorbalık ve cehalet var. Bir itilmişlik, format atılma, şartlı, biçimli ve zamanlı hale getirilme… Evcil/esir düşürülme… Fiziksel gerçekliğe uymayan zihinsel bir düzenleme de diyebiliriz buna. Başka bir söyleyişle uzay-zamanın ortasında bu tümsekte (dünya) kendimizi hükümdar sanıyoruz ama aslında bir Zihindar’ın (zihinselliğin) yansımasından başka bir şey değil ben dediğimiz şey. Yani Hükümdar, Zihindar’ın tezahürü, emir eri, tetikçisi… Dolayısıyla Zihindar da Hükümdar’ın uzantısı.

Zihin bir kap gibidir. Neyle dolarsa, doldurulursa onu sahneye yansıtır. Zihinlerimizin öyle ya da böyle, bir şekilde doldurulduğundan söz ediyorum. Kendi doğal haline bırakılsa belki bugün olmazsa olmaz dedeğimiz alet edavatımız olmayacaktı ancak yapılıp edildiğimiz insanbiçimsel gerçekliği, dünyayı, sistemi kör ve uyurgezer bir şekilde yapıp ediyor da olmayacaktık. Böyle bir dünya nasıl olurdu, neye benzerdi bilmiyorum, ama bildiğim nizam verilmek üzere bir nizamiyeden geçirildiğimiz… Bir çerçeveye, şablona sokulma/sokma operasyonudur bu. Özellikle de son on-on iki bin yıldır, Neolitik (Tarım) Devrim dediğimiz kalkışmadan bu yana devam eden bir adam etme, sözde ilkelden (ilk eldir o) modernliğe, uygarlığa doğru giden bir yola sokma operasyonu… Bu yol tamamen zihinsel bir kurgudur. Tamam, gerçektir, gerçek olmasına ama hayalidir. Yanılsamadır. Diyeceğim böyle bir yol yok. Uygun adım marş, marş yürütülüyoruz yalnızca. Bütünden uzaklaşmanın, bütünsel (total) olandan koparılmanın tarihidir uygarlık tarihi… Evcileştirilip esir düşürülmenin. Hadım edilmenin, sıkı sıkı kundaklanıp ilkel’den modernliğe doğru bir yola şartlandırılmanın. İlerliyoruz, gelişiyoruz yanılsamasıyla kendi aklı, bilinci, içgüdüleri olan bedenin aklının, bilincinin, içgüdülerinin alınıp güdükleştirilerek savunmasız bırakılışı… Yerine bir zihinselliğin, Zihindar’ın tezahürü sözde Hükümdar ‘ben’ denilen hayali ve kurgusal bir şeyin koyuluşu… Narkoz altında (ilerleme, gelişme, büyüme) essah organların çıkarılıp yerine din, millet, mit, insanbiçimsel anlam, değer ve kurallar, kültür, gelenek ve görnekler gibi hayali ve kurgusal şeylerin koyulmasından söz ediyorum. Zihinsel bir gerçekliğin, dünyanın, sistemin öyle ya da böyle köleleri yapılışımızdan.

Şu an olmakta olan tam da budur. Fiziksel gerçekliğe uyman zihinsel bir gerçekliğin büyümesini, gelişmesini sağlamaktan başka bir varlığımız yok. Yani var değiliz. Daha doğrusu var, ama yok; yok, ama var bir boyutta dönüp duruyor, debelenip duruyor, çırpınıp duruyoruz.

Bir girdap bu. İçeriden ve dışarıdan enerji akışlarının olmadığı kapalı bir kap. İlmeği olduğumuz ağ. Kapan. Tuzak. Yapılıp edildiğimiz gerçekliği, dünyayı, sistemi, bütünü yapıp ettiğimizin farkına varıp bunu kabul edinceye kadar Zihindar’ın birer uzvu ama sözde Hükümdar’lar olarak kör ve uyurgezer bir şekilde bu döngüde dönüp duracağız.

Ah, evet Zihindar ve Hükümdar’ın ötesinde Şuurdar oturur.

Günlük – 19 Ocak 2020, Pazar – Zihindar ve Hükümdar’ın ötesinde Şuurdar oturur yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.