Ergin Günçe, 16 Ocak 1983’de Ankara’daki uçak kazasında aramızdan ayrıldı. Eşi, Gülseren Günçe doktorum, Engin Geçtan’ın yönlendirmesiyle, beni ummana salan eşik cinim. Eşik cinleri “ölümcül sıçramalar” arifesinde, derin uyanmalardayken insanın kulağına olduğu kadar aklına, kalbine umut şeyler, gelecek şeyler, şiir şeyler fısıldarlar. Biraz üryansam, biraz abdal, biraz Aborjin, Engin Geçtan’la birlikte Gülseren Günçe’dendir.

Ah evet,

Kendi kendine kendisiyle beslenir dünya
her sabah bolca kuşku atarım önüne, bir sürü soru
işim budur benim
epey kalp otu atarım,
bazen kan, çokça ter
aha işte hiç yoktan gökyüzünde hiç yoktan kuşlar uçuyor
soyum onlardandır
Ergin Günçe’den, Goethe’den, Rimbaud’dan, Ilya Prigogine’den.

Varolamayacakları yere varınca var olacakları yere, doğurgan rahim toprağın şefkatine, bildiğine, rahmetine tohum olarak ekilmişlerdir. Mahsul tohum olmuştur, tohum çoktan mahsul. Başımın üstündedirler, kalbimin üstünde, aklımın üstünde.

Ergin Günçe’nin “Türkiye Kadar Bir Çiçek” adlı kitabını ise Gülseren Günçe şöyle imzalamıştı: “Bu kitap gerçekten duygulu ve iyi iki insan arasında bir haberleşmedir bence. 6. 3. 1991”.

Saygımla.

16 Ağustos 2021

Biraz üryansam, biraz abdal, biraz Aborjin yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Hülya Kitap, tek nüsha, öylesine, başıboş ve Hülya’lı.

Alacalandı mı üzüm durmaz yürür şaraba sonrası şiir kerim.

♥︎

Sonu yoksa yani sonsuzsa başı da yoktur, yani başlangıçsızdır. Peki ve güzel ancak başlangıçsız ve sonsuz adlandırılamaz. Biz, üç boyutlu uzayda beliren ve mecburen düz, doğrusal, çizgisel (linear) zamana yerleşen şeyleri, nesneleri, bedenleri adlandırabiliriz.

♥︎

Her sabah uçup uçup geliyor cesur, yeni bir dünya gülüşünle “şen bilgili”, serin uzay zamanlara koyuluyorum. Teşekkürlerim tılsımlı kuarkların soylu çocuğu kalbinin yeniden, yeniden yapıp ettiği yeryüzünedir.

♥︎

Newton’un not defterlerinden birinin kenarında,”Amicus Plato, amicus Aristoteles, magis amica Veritas”, (Platon dostumdur,Aristoteles dostumdur, ama gerçek daha iyi bir dosttur) yazılıdır. Gerçek’in kök anlamının da sadık ve dürüst olduğunu hatırlatayım bu arada.

♥︎

Kalbinin örsünde kendini dövdüğün kadarsın.

♥︎

Hiçliğin boy aynasında kendini gör. Fonda gelişip büyüyen ve kendini bilen dünya. Yeryüzü hatırası bir fotoğraf çektir önünde.

♥︎

Söylenmedi mi bu sana? Burada kalmamaya çağrılısın. Burada kaldın mı bittin! Bitmeyi bitirmek, doğmayı doğurmamak üzere…

♥︎

Her sabah uçup uçup geliyor cesur, yeni bir dünya gülüşünle
“şen bilgili”, serin uzay zamanlara koyuluyorum.

Teşekkürlerim tılsımlı kuarkların soylu çocuğu kalbinin yeniden, yeniden yapıp ettiği yeryüzünedir.

♥︎

Çilliplopom, yaprağın ağaçtan ayrılış anıdır sonbahar geldiğinde.

♥︎

Sanki hakikaten yüzde yüz bir sabah olabilirmiş gibi.

♥︎

Hiçyoktan gökyüzünde hiçyoktan kuşlar uçuyor… Çilliplopom çilliplopom.

♥︎

uyandırdın geleceği gidiyoruz bir cana kıyma ve yaratma cesareti derinlerden ellerime gidiyoruz

Evlatlardan Odin ♥︎♥︎♥︎

♥︎

-Bu bir şiir mi?

-Hayır efendim, dünya tenilen topak hakkında bir öbekleşme.

♥︎

aşk başlarında, sevişmeye beş kala başlıyor ötmeye kalbimin üstünde bir kuş

♥︎

To seem to have been inside what is within, içindeymişim meğerse içimde olanın.

♥︎

“Biz Asmin dedik ona, sevgilim, kadınım, Anamdı belki, …”/Ahmet Telli

♥︎

Hey ahbap, dünyaya düştün, düşmek ters dönmüş çıkmaktır hakkında.

♥︎

dışımdan yazıyorum bunları içimin olmadığı tuhaf bir mağaradan.

Tepe notlar ya da yan, uç yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Bir zamanlar yıldızın birinde tılsımlı bir kuarktın, aşağıyı ve yukarı kuarklarla birlikte ‘atom ve molekül yapım işi’nde çalışıyordun. Bir Pazar sabahı bir dağ yamacında bir eğrelti otu olarak salındığını hatırlıyorsun. Bir kuzgundun 1800’lı yıllarda, Poe’nin şiirine doğru süzülüşünü, dalışını hatırlıyorsun. Dahası: Eşik cini tayfasından Krilov’un (Ecinniler) “insan ölümden korkmadığı gün özgür olacak” diye bu dünyadan salıverilme pelerinini üzerine giydirişini hatırlıyorsun. Aldı varoluş cini olduğundan hiç kuşku duymadığın Mephisto, Goethe eliyle: “Hep yadsıyan o ruhum ben/ çünkü oluşan her şey,/ yok olmayı hak eder” diye/ uçsuz bucaksız bir ovayı/ pat’tadan önüne bırakıvermişti bir sabah/ bunu hatırlıyorsun/ o ovada gezinirken/ “doğum, dışa ölmekse/ içe doğmaktır ölüm”, demiştin sen de. Sonraları, karanlık ve dar bir geçitten geçerek bu rahme geldiğini fark ettin -rahimden rahme-, o sırada yaşadığın sürtünmeyi, itilip kakılmayı hatırlıyorsun. Dünyaya geldiğinde ilk nefesi alınca oksijenin ciğerini nasıl yaktığını… Boğulmuştun, ama doğru söylüyorsun hakikaten boğulmuştun, öyledir insan boğularak doğar boğularak ölür.

Doğum, dışa ölmekse, içe doğmaktır ölüm yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Ağzı hafifçe aralık uyuyor, bir ayağını yorganın dışına atmış. Mırıldanıyor yine. Fotoğraflarda su gülü olarak çıkıyor. Masumiyetin bahçesi. Ay’a onun gibi itinayla bakan başka birisi yoktur sanırım. Ay’ın kucağına doğdum ben de. “Bir tek seni seveyim diye nice kadın sevdim”. Ildır’da, Cennet Tepesi. Gün arası sevişmeler. Reisdere’ye çıkan patikadaki papatya tarlası. Papatyanın sarısı iyi gelir acılara. Edif Piaf’ın refakatinde ve ay’ın gözleri önünde çırılçıplak yüzüşümüz. Şiirlemesine. Başka? Çocuklamasına. Daha? Kuşlamasına.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Uluer Aydoğdu

Kâinatın ağrıyan yeri insan. Ağrı, çürü ya da oluş, hallerden hallere; bütün yukarıların, bütün aşağıların ters dönmüş imajı olduğu hayatta. Babil Kulesi Bloom’un kulesinin prototipi olabilir mi? Azot tane-ciği oksijen soluduğunda ağlamaya …başlar, oksije-nin tadı ciğerlerinden başlayarak bütün vücudu yakar. Elimi kapıp ısıran köpeğin henüz yavruları olmuştu. Esrar, iç içeliğin onayı varoluş sahanlı-ğında. Karnımda guruldamalar. Bana ne diyemez-sin. İnsan organlarına bağlı bir varlıktır. Ağız mideye açılıyor. Kocaman iki dilim ekmeği yumurtaya bulayıp kızgın yağda kızarttıktan sonra hiç ediyo-rum. Teşekkürler ekmek. Teşekkürler yumurta. Yolculuğunuz bende devam edecek. Ben de dün-yanın içinde devam ediyorum. Nem dayanılır gibi değil. Ama belki her şey bir hayal. Karşıyaka vapur iskelesinde, büfenin önünde. Alaybey vapuru. Bir ki üç, bir ki üç dört beş altı yedi sekiz dokuz. Yukarı çıkıyoruz. Elbette öleceğim! Teslimiyet. Öylesine, başıboş ve hülyalı. Homur homur bir adam. Gidip öldürsem.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu

Huzursuzum hep, varoluş huzursuzluğu diyelim. Atar durur şuramda kalbim herkesinki gibi. Bir süreç benimkisi de. İnsanlara ve böceklere bakar bakar düşünürüm: İnsanlar yiyip içip çiftleşir ve ölür. Böcekler yiyip içip çiftleşir ve ölür. İnsanlar böcektir öyleyse. Kendimde otururum, bilinç dışımda, evlerde. Öylesine, başıboş ve hülyalı kırlangıçları izlerim bazen ve şöyle derim: İşte, belki de kimi zaman siz de beni izliyorsunuzdur. Geceleri ay çitlerim balkonda. Oh, ne ala, ne ala, ay, gülümser ve sorar: -Sahi, ayın kucağına doğmuştun değil mi? Bir şey demem, sabaha doğru alacakaranlıkta öten ilk kuşu merak ederim. Aklıma daha birkaç gün önce kırlarda karşılaştığımız kertenkele gelir. Sonra o göz göze geldiğim baykuş. Yakarım arka arkaya sigaraları tam o sıra, börtü böceğe kaldırıp şarap kadehimi dalarım hayallere. 64 model bir adamım, şey/Seken bir kurşunum babamın sıktığı/Ne yapayım buradayım. Ama; “bu ülkenin/şairleri neden sessizdiler?” Breh, breh, breh…

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Fotoğraf: Hülya Özel Aydoğdu

Yüzmeye hevesli şeyler olmasaydı ne işe yarardı suyun kaldırma kuvveti! (Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

Gara bakan otel odasında, Roma’da, Cesare Pavesa’nın Po Ovası kadar yeşil, şiirlik kalbi. (Makro/p/)

Ve simya, kimyasal süreçler içre kimyevi talep ve beklentiler, olasılık, çoğulluğun yaşamı. İçkin yollarda içkinlik taşıyan kamyonlar. Dışbükey umut. Kendini gece olarak düşleyen gündüz. Hangisi? Tavus kuşunun o şaşalı kuyruğuna ne demeli. Sonra mis gibi kanatlarından vazgeçtiler. Dodo’lar… Karşıyaka Çarşı. Sütlü mamuller. İşporta tezgâhında demokrasi. Demeçler, atışma ve küfretmeler. Üst dil ahlak. Oyuncak şiirlerim, kurşundan. Charlie Parker’ın solosu. Şiir şiire vuruşmalar. Varoluşun iç tarafları. Aşk üzerine aşk. Meşke indim. Beni buralara getirdi. Buralar bana geldi. Geliştik bir kesecikte. Birlikte türkü söyledik aynı göğün altında. Bir yol değil, ama ağ. Ağı sevmeli. Yiyicilik. Olur olmadık yerde keyfi uyaklar. Yürüyesi geldi ayak edindi kendine. Göresi geldi, göz. İşitesi geldi, kulak. Tutup dünyayı kavrayası geldi, el. Çıkarır da düşürür de. Serbest düşüşe yazgılı şairler soyundan gelenler yüzü suyu hürme-tine yoldan çıkmalı. Kaosun çekiciliği. No future! No future! (Gelecek yok! Gelecek yok!) Geçirdiğim kızamık. Erotik sabahlar boyunca. Satıcı kadın birkaç kilo daha alırsa iyi olacağını söylüyor. Kıbrıs Şehitleri Caddesi’nde, bir pasajın içinde dünyalar. Komünist çocuklar caddenin başında “Oylar Komünist Parti’ye” diye duyuru yapıp el ilanı dağıtıyorlar. Bir kız, gözleriyle aşk ilanı veriyor. Bugün sıcaklık 21 derece. Dünya, iyi günler diler.

(Makro/p/Gelişigüzel Oyun/Şiir Tesirli Termodinamik Anlatı)

foto: Hülya Özel Aydoğdu

5 Aralık 2011

Makro(p)/Gelişigüzel Oyun/Şiir tesirli termodinamik anlatı yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.

Hadi, yeniden. Sispyhos. Çiçekler açıyor. Şiir tesirli anlatı! Dünyanın bir yapısı yok, oluşu var yalnızca. Benim her an’ım bir at. Sahi ne sayıklıyor? Sıçrayarak, yorgun. Oluşlar. Dışarısı yok, çünkü dışarısı yok. Hep dâhiliz. Ben ona, o çiçeklere, çiçekler dağlara, dağlar böceklere… Sonu yok. Başlangıçsız yani. İlkokul öğretmenim Ahmet Okur, yazar olmamı istiyordu. Uzay, şimdi burada bir ben. Hepimiz. Ne yapalım? Buradayız. Anamur muzları. Yüce Atayus! Selim Işık ve Turgut Özben peygamberleridir. Dünyaya gelmek ne demek? İnsan dünyanın içinden gelen bir şey. Otlar gelir, balinalar gelir, arzular gelir. Hobaaa! Ben gelirim, o gelir. Gittiğimiz yer? Kompozisyon sınavında “her insanın içinde bir erkek, bir kadın, bir çocuk yaşar” diye yazınca… Bir nehir var, kendinde, kendi kendine, kendini akıyor, kendinden başka bir şey değil, ama her an kendi de değil, benden geçiyor, senden, ondan, taştan, topraktan, havadan. Hayatı geçiriyorum. Kedilerin bir yere sıçramadan önce kıçlarını oynatışları. Dişi G’nin kurdelamı takıp beni dünyaya salışı. Nietzsche’nin atı, kibritçi kızın çabası. Çürüyoruz. Yaylı at arabaları at arabalarına göre bir ilerleme midir? Bir süreliğine bir imparatorluk şeklinde katılaşan nehrin dünyasında kim bilir daha neler var! Ovada biriken tepecikler, rüzgâr gelip hepsini ortadan kaldıracak sonra.

Kâinatın ağrıyan yeri insan. Ağrı, çürü ya da oluş, hallerden hallere; yukarıların, aşağıların ters dönmüş imajı olduğu hayatta. Babil Kulesi, Bloom’un kulesinin prototipi olabilir mi? Azot taneciği oksijen soluduğunda ağlamaya başlar, oksijenin tadı ciğerlerinden başlayarak bütün vücudu yakar. Elimi kapıp ısıran köpeğin henüz yavruları olmuştu. Esrar, iç içeliğin onayı varoluş sahanlığında. Karnımda guruldamalar. Bana ne diyemezsin. İnsan organlarına bağlı bir varlıktır. Ağız mideye açılıyor. Kocaman iki dilim ekmeği yumurtaya bulayıp kızgın yağda kızarttıktan sonra hiç ediyorum. Teşekkürler ekmek. Teşekkürler yumurta. Yolculuğunuz bende devam edecek. Ben de dünyanın içinde devam ediyorum. Nem dayanılır gibi değil. Ama belki her şey bir hayal. Karşıyaka vapur iskelesinde, büfenin önünde. Alaybey vapuru. Bir ki üç, bir ki üç dört beş altı yedi sekiz dokuz. Yukarı çıkıyoruz. Elbette öleceğim! Teslimiyet. Öylesine, başıboş ve hülyalı. Homur homur bir adam. Gidip öldürsem.

Makro(P) yazısı ilk önce Uluer Aydoğdu üzerinde ortaya çıktı.