Munch’ın Çığlık, adlı tabloyu nasıl yaptığına dair nefis şiiri:

 

Bir akşam
Kristiania yakınlarında
tepelik bir patikada yürüyordum –
iki dostumla birlikte. Hayatın ruhumu
yarıp içine aktığı bir vakitti.
Güneş batmaktaydı – ufukta
alevlere gömülmüştü.
Cehennemin yüzeyini kesip geçen
kanlı bir ateş kılıcı gibiydi.
Gökyüzü sanki kana bulanmıştı –
alev dilimleriyle kat kat kesilmişti – tepeler laciverde bürünmüş
fiyort – soğuk mavi, sarı ve kırmızı renklerle
lime lime olmuştu
Patikada ve ahşap çitin üzerinde – patlayan kan kırmızısı –
dostlarım gözlerimi kamaştıran sarı – beyaz lekelere dönüştüler – 
çok şiddetli bir çığlık
hissettim – ve duydum,
evet, çok şiddetli
bir çığlık doğanın çizgilerini – doğadaki renkleri – kırıverdi –
çizgiler ve renkler devinim içinde titreştiler – 
hayatın bu dalgalanmaları yalnızca gözlerimi değil 
kulaklarımı da dalgalandırdı –
demem o ki, gerçek bir çığlık duydum – sonrasında da Çığlık resmini yaptım.