Tüm ikiliklerde birbirini dışarılayan uçlar aslında birbirini buyur edip içeriler. Yok dediğinde çoktan varı, var dediğinde çoktan yoku var etmişsindir, misal. Varın ve yokun...

Unutmuş şair masaya yumruğunu koyan kunt kadınlar, kunt adamlar var.

Göynüm ortada birkaç damla yağmur eder mi, bilmem kapılmış gidiyorum varoluşumun bahtına.

Keşke kocaman bir kâse keşküldür ye, ye bitmez.