Nietzsche, “Nevrozlunun tersi olan nazik, sağlıklı ve iyi yaşamlı”, şöyle diyordu: “Öyle görünüyor ki sanatçı ve özellikle filozof bulunduğu çağın içinde rastlantıdır… Onun ortaya çıktığı yerde, hiç atlamayan doğa, birdenbire ileriye doğru sıçrar ve bu neşenin sıçramasıdır.” Böylece “doğa ilk defa bir sonuca vardığını anlar.” Işıklar yanar. Yavaş yavaş ama birlikte havalanır flamingolar. “Zorunlu olarak galip gelen zar darbesidir bu.” Bütünden çalınan bir öpüşmenin hazzı işte – daha ne -, aha “… zurnanın ucunda yepyeni bir çingene”ye rastlanır burada: “Umbah, umbah…”
